ایندیپندنت: "یک دانشجوی دختر بعد ازینکه استادش به او گفت شلوارکش زیادی کوتاه است، لباسهایش را درآورد و با لباس زیر از تزش دفاع کرد"

خبر مال پارساله ولی الان یکهو شبکه های اجتماعی رو پر کرده. دیروز که این خبر رو دیدم، لینکش رو برای همکارانم فرستادم و به شوخی گفتم دیگه جرئت نداریم به دانشجو حرف بزنیم، سریع وسط کلاس لخت میشند. ولی بعد از دیدن موج مثبت و حمایتگری که اطراف این خبر در شبکه های اجتماعی راه افتاد، به نظرم رسید که یه جای کار میلنگه و باید در موردش بنویسم.

ترم پیش یک زوج دانشجو داشتم که سر کلاس کنار هم مینشستند، دست گردن هم می انداختند و گاهی وقتها همدیگر را وسط کلاس میبوسیدند. همه ی اینها هم نه در گوشه و ردیف آخر، بلکه وسط در وسط کلاس. در طول این همه سال تحصیل و تدریس خارج از ایران چنین چیزی ندیده بودم. اینجا آزادی کامل هست ولی هر کی میدونه جای هر چیز کجاست! اولین باری که این رفتارشون رو دیدم، کمی سرخ و سفید شدم و به روی خودم نیاوردم. پیش خودم گفتم لابد منِ خاورمیانه ای امل هستم و ازین چیزا ندیدم، جوونند، تازه با هم آشنا شدند، بذار به هوای دلشون برسند... هفته ی بعد دوباره همون زوج و همون رفتار. این بار حرفم رو قطع کردم و برای چند ثانیه بهشون نگاه کردم، پسره که مشغول بود و اصلا حواسش نبود، دختره سقلمه ای بهش زد و خودشون رو جمع و جور کردند.

برای اینکه مطمئن بشم برخورد قانونی با چنین مسئله ای در آینده چیه، دفعه بعد که مدیر آموزش رو دیدم، مسئله رو مطرح کردم و ازش پرسیدم چی کار باید کرد. تعجب کرد و با خنده گفت: این ازون موارد نادره، اینجا هم سر کلاس کسی ازین کارها نمیکنه. دفعه بعد اگر موردی دیدی، بهشون تذکر خصوصی بده و بگو اگر میخوان ادامه بدند باید کلاس رو ترک کنند.

این خاطره رو گفتم که در مورد مفاهیم مهمی چون Dress code و Code of conduct (منشور یا استاندارد رفتاری) صحبت کنم.
یک سری هنجارهای اجتماعی در دانشگاه، محیط علمی و کلاس درس وجود دارند که بعضی هاشون به صورت نوشته و قانونی دراومدند و بعضی هاشون هم نانوشته رعایت میشند. مثل اینکه شما نمیتونی با مایو سر کلاس ظاهر بشی، نیمتونی سر کلاس و بین درسِ استاد موسیقی پخش کنی و برقصی، و نمیتونی وسط کلاس خودارضایی کنی چون در اون لحظه میل جنسی داشتی. همه ی اینها رو میتونی خارج از کلاس درس، کنار دریا و یا در محیط خونه ات داشته باشی. جایی که من زندگی میکنم، دانشجوها وسط کمپس لباس شون رو درمیارند و تو چمن دراز میکشند و آفتاب میگیرند، کسی هم حرفی بهشون نمیزنه. تو فضای سبز دانشگاه پیک نیک میکنند، موسیقی پخش میکنند و میرقصند، مشروب میخورند، همدیگر رو بغل میکنند و میبوسند، باز هم کسی بهشون کاری نداره. ولی فضای کلاس همچنان محیط استحفاظی استاده، همه کسانی که سر کلاس جمع شدند برای هدف مشخصی اونجا هستند و اون گوش دادن به بحث علمی و یادگرفتنه. حضور غیاب هم که طبق قوانین دانشگاه غیرقانونیه، یعنی دانشجوهایی که چنین هدفی ندارند، کاملا آزادند بدون هیچ جریمه ای در هر مکانی غیر از کلاس باشند. پس اگر سر کلاس هستند، نهایت بی احترامی به استاد و بقیه دانشجوهاست، اگر کاری برخلاف هنجارهای معمول کلاس و هدف مشترک حاضرین انجام بدند.

حالا حکایتِ لباس درآوردن این دانشجوییه که برای دفاع از تزش حاضر شده. همه جای دنیا برای ظاهر شدن روبروی جمع و سخنرانی علمی dress codeای وجود داره که شامل لباسهای رسمی، مرتب و ساده ست. رسمی و مرتب به خاطر اینکه نشون بدیم به مخاطب که وقت گذاشته و به حرف ما گوش میده احترام میگذاریم و ساده یعنی تلاشمون رو میکنیم که ظاهر فروتنی داشته باشیم تا تاثیرگذاری مطلب و ماهیت علمی ارائه، از تاثیرگذاری خودمون و ظاهرمون بیشتر باشه. به این میگند اخلاق حرفه ای در محیط آکادمیک.

مسلما هستند کسانی که چنین هنجارهای ساده ای رو درک نکنند و متفاوت عمل کنند. بیشتر استادان هم تا وقتیکه اخلال در محیط علمی و هدف اصلی که آموزشه صورت نگیره، به خودشون اجازه نمیدند که به این اشخاص تذکر بدند. یعنی اصلا در شان یک استاد نیست که به لباس دختر مردم گیر بده. حالا یکی تذکر داده و یکی هم با کار بدتر backlash کرده (واکنش نشان داده). کار هر دو به نظرم غلط بوده و اینهمه حمایت در شبکه های اجتماعی بی مفهومه.