هر طرحی که آمریکایی‌ها به دنبال آن باشند، برای یک اجرای نسبتا موفق. مجبورند از یک نقطه عبور کنند و آن کاهش توان آفندی از مبدا ایران است. ج.ا هم در طرف مقابل تلاشش را میکند تا توان پرتاب تا حد نسبی حفظ شود. با وجود اینکه پهپادهای انتحاری حداقل برای اطراف ایران خطرناک هستند. ستون فقرات آفندی ج.ا توان موشکی و پایگاه های زیرزمینی است. آمریکایی‌ها اگر در پی عملیات ویژه نباشند. مجبورند هر یک از ورودیها را با بیش از یک بمب بزنند و بمب های خوشه ای را برای نا امن کردن پایگاه‌ها گسترده استفاده کنند. حداقل در برخی از ورودیها دیواره‌ها و طاقها احتمالا با بتن مسلح ضخیم با مقاومت بالا تقویت شده اند که نمیگذارد به راحتی ساختار از هم بپاشد که مدیریت ریزش را ساده تر میکند. از اینرو با میزان محدودی ماده انفجاری بدون ضربات متعدد نتایج نسبتا بلند مدتی برای امریکاییها نخواهد داشت. استفاده گسترده از بمب افکنهای استراتژیک با بمبهای سنگین شاید ضرورت بیشتری برای آنها داشته باشد. موردی بعدی اینکه نظارت هوایی و هدفیابی دینامیک اهمیت ویژه برای آنها خواهد داشت. احتمالا بزرگترین شکست آمریکایی‌ها در جنگ 40 روزه بیشتر از مساله حمله موثر به ورودیها، شکست در نظارت پویا هوایی از پایگاه های زیرزمینی بود. (رشته توییت کوتاه قدیمی من با عنوان "استراتژی آفندی Saturation Attack، کیفیتی که بر کمیت استوار است")

@Exciton_missile_program 🚀