در پایگاه‌های زیرزمینی مدرن، شفت‌های بزرگ و مرتفع سنتی عمدتا حذف یا به حداقل رسیده‌اند، اما از نظر عملی، یک پایگاه بزرگ همچنان به حداقل یک یا چند شفت بسیار کوچک و مخفی نیاز دارد. این شفت‌ها برای عملکرد تاسیسات حیاتی (تهویه، فیلتراسیون عوامل شیمیایی و میکروبی... و تبادل حرارتی محدود) ضروری هستند، به‌ویژه هنگامی که پایگاه باید برای مدت طولانی کاملا بدون ارتباط با بیرون عمل کند. باتریها می‌توانند برای مدت محدود برق تامین کنند. پیل‌های سوختی نیز با تبدیل انرژی شیمیایی به الکتریسیته، آب را به‌عنوان محصول جانبی تولید می‌کنند که پس از تصفیه می‌تواند بخشی از نیاز آبی پرسنل را برآورده سازد(مقدار کم). با این حال، ژنراتورهای بزرگ (دیزلی یا گازی) گرمای بسیار زیادی تولید می‌کنند که در محیط بسته زیرزمینی به سرعت به مشکلی جدی تبدیل می‌شود و بسته به اندازه پایگاه، دما را در مدت کوتاهی به طور قابل توجه افزایش می‌دهد. کنترل سطح اکسیژن و رطوبت از مسائل اساسی به شمار می‌روند. علاوه بر این، ایجاد فشار مثبت داخل پایگاه برای جلوگیری از نفوذ آلاینده‌های شیمیایی، بیولوژیکی یا رادیواکتیو، الزامی مهم است. روش‌های پیشرفته امروزی، سیستم‌های برقی، تهویه و مدیریت حرارتی را به صورت کاملا یکپارچه طراحی کرده‌اند. برای مثال، از گرمای هدررفته ژنراتورها برای کنترل رطوبت داخلی استفاده می‌شود. مطالعات جدید نشان می‌دهند که با طراحی اصولی، حتی با یک شفت بسیار کوچک و تقریبا نامرئی نیز می‌توان تبادل حرارتی کافی ایجاد کرد و دما را برای چندین روز در سطح معقول (هرچند نه لزوماً ایده‌آل) حفظ نمود. روش‌های نوین دیگری نیز وجود دارد که به صورت نظری نیاز به هرگونه شفت را برطرف می‌کنند، اما هنوز با موانع فنی، حجمی و عملی قابل توجهی مواجه هستند. البته همه این موضوعات جزئیات فنی پیچیده‌ای دارند که در این بحث نمی‌گنجد. به طور خلاصه، بسته به طراحی اصولی و شرایط، پایگاه می‌تواند برای مدت چند ساعت تا چند روز بدون کوچک‌ترین شفت خارجی دوام بیاورد، اما احتمالا نه به صورت نامحدود.

@Exciton_missile_program 🚀