برخی با اشاره به حملات این روزهای ایران به کویت و بحرین، این کشورها را در مورد همکاری با آمریکا سرزنش کرده و به تعطیل کردن این پایگاه‌ها تشویق می‌کنند. گویی که اگر این پایگاه‌ها نبودند کویت و بحرین می‌توانستند با حفظ استقلال سیاسی خود از حملات ایران هم در امان بمانند اما واقعیت پیچیده‌تر از این حرف‌هاست. کشورهای ثروتمند اما کوچک و ضعیفی مثل کویت، ذاتا آسیب‌پذیری زیادی در برابر همسایگان قدرتمند خود دارند. کویت در سال ۱۹۹۰ میزبان هیچ نیروی خارجی نبود اما توسط صدام اشغال شد. چرا؟ چون در عین ضعیف بودن، منابع نفتی زیادی داشت و دسترسی عراق به دریای آزاد را بهتر فراهم می‌کرد. واضح است که اگر آمریکا نبود کویت هرگز نمی‌توانست از اشغال خارج شود. الآن هم شرایط تغییری نکرده. قبل از جنگ، کویت یکی از کم‌تنش‌ترین روابط را با جمهوری اسلامی ایران داشت اما از همان ابتدا بیشتر از هر کشوری در منطقه هدف حملات ایران قرار گرفت. به کویت حمله می‌شود چون ضعیف است. در این شرایط، کویت برای حفظ حداقل امنیت و استقلال خود در برابر همسایگان قدرتمندش، هیچ راهی بهتر از تکیه به یک ابرقدرت جهانی ندارد، حتی اگر مجبور به تحمل برخی هزینه‌ها باشد.