• پاسخ و منابع •

🔸گزینۀ اول: در آثار ابوریحان بیرونی مانند اَلجَماهِر فی الجَواهِر و تَحقیقُ مالِلهِند، اشاراتی به مفاهیم انتخاب طبیعی، تنازع برای بقا و ... شده است. (میانداری، ۱۳۹۵)

🔹گزینۀ دوم: برای بسیاری، باورش سخت است که چارلز داروین، اصل توارث صفات اکتسابی را می‌پذیرفت و از آن‌جا که به اقتضای عصر خود، علمی از ژنتیک و توارث نداشت، چیزی به نام Gemmule را آن عاملی می‌دانست که در اندام‌های گوناگون، صفاتِ اکتساب‌شده از محیط را به نوعی در خود ذخیره و به زادگان منتقل می‌کند. (دانشنامۀ بریتانیکا، مدخل لامارکیسم)

🔸 گزینۀ سوم: داروینیسم اجتماعی، از اندیشه‌های هربرت اسپنسر منشأ گرفت. (دانشنامۀ بریتانیکا، مدخل داروینیسم اجتماعی)

🔹 گزینۀ چهارم: اصلی‌ترین عدم توافقی که بین داروین و آلفرد راسل والاس وجود داشت، بر سر تکامل انسان بود. والاس، تصور نمی‌کرد خصوصیات عالی انسانی هم‌چون آگاهی، نظام‌های فرهنگی و اجتماعی و ... توانسته باشند به سادگی در اثر انتخاب طبیعی یا جنسی پدیدار شده باشند. به همین دلیل بود که داروین، در نامه‌ای به والاس نوشت: «امیدوارم فرزند خودت و من را، تمام و کمال نَکُشته باشی». چرا که نسبت دادن خصوصیات انسانی به خاستگاه‌های ماورایی از سوی والاس، می‌توانست ضربه‌ای بزرگ برای اندیشه هردوی آن‌ها باشد. (ر.ب. تکامل و رفتار انسان، جان کارترایت؛ ص ۳۵، به نقل از Desmond & Moor, 1991)

@Evolps 🌱