‍ • چرا نخستی‌ها، نوزادان مردهٔ خود را حمل می‌کنند؟ •

یکی از رفتارهای مشترک میان بیشتر انواع نخستی‌ها که از سال ۱۹۱۵ تا به امروز، بیش از ۴۰۰ مورد آن میان ۵۰ گونهٔ مختلف نخستی (Primate) گزارش شده، رفتار حمل جسد کودک مُرده توسط مادر است. اما چرا نخستی‌های مادر این رفتار را از خود نشان می‌دهند؟
محققان نظریات مختلفی ارائه داده‌اند. به‌نظر می‌آید هرچقدر سن مادر پایین‌تر و تجربهٔ او در رویارویی با پدیدهٔ مرگ کمتر باشد، احتمالاً شوک و ناآگاهی‌اش از چیستیِ مرگ، باعث خواهد شد نوزادش را کنار خود داشته باشد.
گاهی این تصور که کودک هنوز زنده است -چرا که مرگ، نمود بیرونی مثل جراحت نداشته- مادر را وا می‌دارد که همچنان با او مثل فردی زنده رفتار کند.
ممکن است این رفتار، نوعی سوگواری یا حتی سطحی از احترام و ابراز علاقه به کودکِ مرده باشد و یا به مادر، در کنترل اضطراب ناشی از فقدان، کمک کند. چنان‌که وقتی جسد کودک را از مادر می‌گیرند، سیگنال‌های اضطرابی از خود نشان می‌دهد. به‌نظر می‌آید تجربهٔ مادر، سن کودک هنگام مرگ، و مدت زمان نگه‌داشتنِ جسد، با یکدیگر ارتباط مبهمی داشته باشند.
این رفتار بسیار رایج، از شامپانزه‌ها تا مکاک‌های رزوس و بابون‌ها دیده می‌شود، اما لمورها که ۶۰ میلیون سال پیش از دیگر نخستی‌ها انشقاق یافتند، چنین رفتاری ندارند. در عوض، گاهی بر سر جسد کودک خود بازمی‌گردند و رفتارهای سوگوارانه از خود نشان می‌دهند.
در یک بابون به سال ۲۰۱۷، موردی گزارش شد که پس از چند روز حمل جسد، وقتی جسد متلاشی و به اصطلاح «مومیایی‌شکل» شد، مادر به تغذیه از جسد روی آورد.
منبع

@Evolps 🌱