بهتره که دادههامون رو براساس نیازمندی و رفتار کاربر باهاشون تفکیک کنیم!
چند وقتی هست که توی طراحی و توسعهی سیستمها، در حال عمیق شدنم. یکی از منابع خیلی خوبی که پیشنهاد میکنم ببینین بلاگ دیسکورد هست.
اگر نمیدونستید، خیلی از اپهای بزرگ و معروف مثل Discord بلاگ فنی دارن که توش از نحوهی حل چالشهای فنی میگن. داشتم بلاگی راجع به اینکه چطوری چند میلیارد پیام رو در روز هندل میکنن میخوندم. این پست قدیمی بود و توی پستی جدیدتر داشتن راجع به اینکه چطوری چند تریلیون پیام رو روزانه هندل میکنن میگن. لینک جفت پست ها اینجاست:
https://discord.com/blog/how-discord-stores-billions-of-messages
https://discord.com/blog/how-discord-stores-trillions-of-messages
سال 2017 دیسکورد روزانه چند میلیارد پیام رو مدیریت میکرد که تا سال 2023 به چند تریلیون پیام رسیده این عدد. نکتهای که توجهام رو جلب کرد نحوه تقسیم پیامها بود. دیسکورد اومد یه سری گزارش تهیه کرد تا بتونه نحوه رفتار کاربرهاش رو بررسی کنه. از این گزارش چه جور دادهای درومده؟ اینکه چه کانالهایی (یا به زبان دیسکورد سرورهایی) چه میزان پیام بر اساس تعداد کاربر، نوع و موضوع کانال و دسته بندیهای این شکلی وجود دارن.
بر اساس این گزارش هر دسته از کانال چالشهای خودش رو داشته.
نکتهای که برام جذاب بود، جدا از نحوهی حل چالشها، همین تقسیم نوع کاربری و رفتار محور داده بود. یه عادتی که ما داریم معمولا اینه که به همه چی موقع طراحی سیستم خیلی کلی نگاه میکنیم. این موضوع بخصوص وقتی داریم سیستممون رو گستردهتر میکنیم به چشم میاد.
توی کتاب Designing Data-intensive Applications هم این موضوع رو کم و بیش میبینیم. توی فصل دوم کتاب از مثال صفحه اول توییتر استفاده میکنه و میاد تخمین میزنه که اکثر کاربرها، سلبریتی یا اینفلوئنسر نیستن و مثلا حدود 200 تا حساب رو دنبال میکنن، اما افرادی هم هستن که مثلا 100 میلیون دنبال کننده دارن.
موقع طراحی سیستم باید این تقسیم بندی رو قائل بشیم. چرا؟ چون ما نمیخوایم سیستمی رو طراحی کنیم که مثلا همهی کاربرهاش 100 میلیون دنبال کننده دارن. میخوایم سیستمی رو طراحی کنیم که به طور متوسط کاربرهاش مثلا 200 نفر دنبال کننده دارن، اما افرادی هم هستند که 100 میلیون نفر دنبالشون میکنن. این تفکیک میتونه روی تصمیمات اساسی که برای سیستم میگیریم اثر چشمگیری بزاره.
@ever_code
Post #159
1.9K