🔰تقابل بلندپروازی و واقع‌گرایی در گفت‌وگو با رضا یعقوبی؛
بحران، فرصتی برای مسئولیت‌پذیری
می‌توان واقع‌گرا بود اما تسلیم نشد

🔸به گفته مترجم: «شگرد روتگر برگمن این است که بحران را دلیلی برای تسلیم شدن نمی‌بیند؛ آن را فرصتی برای دعوت ما به مسئولیت‌پذیری می‌داند. می‌خواهد بگوید هرچه بحران بزرگ‌تر باشد، ما نیز باید دقیق‌تر، جدی‌تر و بلندپروازتر باشیم.»

🔸مخاطب کتاب، در سطح کلی، عموم مردم‌اند و کتاب اثری تخصصی نیست. اما اگر دقیق‌تر بخواهیم بگوییم چه کسانی احتمالاً این کتاب را بیشتر دوست خواهند داشت، می‌توان گفت مخاطبان اصلی آن کسانی هستند که زندگی‌شان از بیرون موفق به نظر می‌رسد، اما خودشان احساس می‌کنند چیزی در آن کم است. منظور، افرادی است که تحصیل کرده‌اند، مهارت، امکانات و استعداد دارند، اما در مقطعی از خود می‌پرسند این توانایی‌ها دقیقاً صرف چه چیزی می‌شود: فقط درآمد، جایگاه یا امنیت فردی؟ یا می‌توان این مهارت‌ها و توانایی‌ها را در خدمت کاری قرار داد که واقعاً جهان را اندکی به جای بهتری تبدیل کند؟ برگمن در کتاب مثال جالبی می‌آورد و می‌گوید بخش بزرگی از استعدادهای برتر قرن ما صرف این می‌شود که چگونه کاری کنند فرد روی یک لینک یا یک تبلیغ کلیک کند. طبیعی است کسی که توان و تخصص زیادی دارد، ممکن است احساس کند همه آن تلاش‌ها و تخصص‌ها در چنین مسیری هدر می‌رود.

🔸امیدی که برگمن در این کتاب مطرح می‌کند، شعار یا امری تزئینی نیست. امید نزد او بیشتر نوعی انضباط است: باید مسئله را درست انتخاب کرد، ائتلاف مناسب ساخت، دانش جمع کرد، سازمان ایجاد کرد، از شکست‌ها آموخت و دوام آورد. او برای نمونه از رالف نادر سخن می‌گوید که ائتلاف ساخت، دانش گرد آورد، سازمان ایجاد کرد، از شکست‌ها یاد گرفت و ادامه داد. پس منظور برگمن رؤیاپردازی بی‌هزینه نیست. می‌گوید اگر قرار است بلندپرواز باشیم، باید بلندپروازی را از موفقیت شخصی به سمت اثرگذاری ببریم.

🔸برگمن در ابتدای کتاب متیو ریکارد را به نوعی نماد تبدیل می‌کند تا نشان دهد چه چیزی در جهان جدید به یک ارزش محوری تبدیل شده است: نوعی کمال‌گرایی درونی. این نگاه را در بسیاری از کتاب‌های خودیاری می‌بینیم؛ کتاب‌هایی که همه‌چیز را به آرامش درونی و آرامش ذهنی بازمی‌گردانند و انسان را دعوت می‌کنند به این تصور که اگر ذهن و درون خود را آرام کند، گویی دیگر مسئله‌ای وجود ندارد.

ibna.ir/x6K6w

@ibna_official