🔰 بخشندگی در جریان است

🔸 بودایی‌‌ها تعبیر عمیقی از بخشندگی دارند؛ بخشندگی یعنی نچسبیدن. همین که به چیزی نچسبیم بخشنده ایم. بسیاری از ماها احتمالاً خودمان را کم و بیش بخشنده می‌‌دانیم و برای مثال اگر بتوانیم به افراد نیازمند کمک می‌‌کنیم. احتمالاً تلقی ما از بخشندگی به همین مصادیق محدود شود.

🔹 اما با این معیار عمیق تر – یعنی بخشش به مثابه نچسبیدن- ما چه قدر بخشنده ایم؟ باید از خودمان بپرسیم: تا چه حد آمادگی و گشودگیِ آن را داریم تا به باورها و عقایدمان نچسبیم اگر نامعقول بودنشان محرز شده باشد؟ در برابر تغییرات و تحولات جهان، تا چه اندازه گشوده ایم؟ آماده ایم تا سنت ها و عادات غیر قابل دفاع را رها کنیم؟ ما تا چه اندازه آماده ایم تا سبکبار شویم؟

🔸 چنین تعبیری از بخشش، مستقیماً ما را به جریان می‌‌اندازد. آدمی اگر در جریان نباشد، بخشنده هم نیست. او حتی اگر در ظاهر نیز مال و متاعی را به نیازمندان ببخشد، نسبت به هستیِ خویش نابخشنده است. او پس از آنکه چیزی را به یک فقیر بخشید، همواره به بخشش خود خواهد چسبید و به همگان یادآوری خواهد کرد که چه کاری انجام داده است. او هرگز از بخشش خود عبور نخواهد کرد. و این گونه است که حتی بخشش، تبدیل می شود به یک مانع در مسیر شکوفایی انسان.

—————————
🆔: t.me/jarayanphilosophy