#part1/سناریو


لب ساحل راه میروم، کفشی به پا ندارم، میخواهم با تمام وجود نرمی و خنکی ماسه هارا زیر انگشتانم حس کنم.
موج ها کوبند به صخره ها میخوردند، دریا ناآرام است، خشمگین است، غمگین است، عاشق است....
این اب ها حالشان مثل زندگی من است...
یک روز موج به موج به صخره میکوبند و روز دیگر آرام و ساکت اند...

نمیدانم چرا امروز لباس قرمزی پوشیده ام که دامنش در این هوای طوفانی به پرواز درمی اید، نمیدانم چرا اینجا و در این لحظه کنار ساحلی که با کمال میل رنجی که دریا به او میدهد را میپزیرد قدم میزنم...
شاید دلم میخواست زندگی ام را مرور کنم...بیست سال از دست رفته ام...و آینده ای که با خون و اشک ساخته ام...کنار دخترم...کنار او...

اویی که همه میگفتند مرده، گم شده، نیست، که بلاخره از دستش داده ام...
اما به همین دریا قسم که ان مرد هرگز از من دست نمیکشد...که مرگ را هم برای من...برای ما...دور میزند.
به عادیل اعتماد دارم...همه برایش اشک میریزند...دخترم گریه میکند...جیغ میکشد...شب ها خواب پدرش را میبیند...اوهم دارد باور میکند که از دستش داده...همه باور کرده اند که او رفته...بدون حتی اثری از جسمش...بدون خاک و مزاری...
اما من اشکی نریختم...غم نخوردم...من به او باور دارم...او مرا ترک نمیکند...دخترش را رها نمیکند...برمیگردد...بلاخره برمیگردد...
و من دست میکشم به درون موهای مواجش...او با ان نگاه سبزش غرق من میشود و من هم سقوط میکنم درون اغوشش...

به دریا خیره میشوم، طغیان کرده است...مثل من...ما هردو در انتظار او هستیم...
ترسی از طوفان ندارم، بدون او از هیچ چیزی ترسی ندارم...چرا که چیزی برای از دست ندادن نمانده.

دریای خشمگین خیلی زود دامنم را خیس میکند، تا بالای زانوانم میرسد...نمیدانم چرا به درون کارادنیز کشیده شده ام...عادیل منتظر من است...آلینا چشم به راه است...خانواده ام هنوز در خشکی اند...اما دلم نمیخواهد از دریا جدا بشوم...نمیخواهم گریه های اهل خانه را ببینم...از حرف هایشان خسته ام...عادیل برمیگردد...چرا باور نمیکنند؟

باران شروع به باریدن میکند، اسمان تیره و گرفته است و نوری را نمیبینم، کوه هارا نمیبینم، تنها دریا کنار من است...تنها بودیم...
صدای آلینا را میشنوم، برمیگردم، کنار ساحل ایستاده و با چشمان اشکی نگاهم میکند، التماس میکند برگردم، میدانم توهم است...او انجا نبود...دوباره تصویرش غیب میشود...اینبار خواهرم را میبینم...یکی یکی همه می ایند و بعد غیب میشوند...همه التماسم میکنند که برگردم...اما هرچه صبر میکنم تصویر عادیل را نمیبینم...
دخترم منتظرم است...باید برگردم...اما پاهایم توان یاری ندارد...توان برگشت ندارم‌...
من چرا اینجا هستم؟ دریا مرا میبلعد...آرام آرام...اما تلاشی نمیکنم...رعد و برق میزند و اسمان یک لحظه روشن میشود و غرش میکند.

یک لحظه چشم هایم را میبندم و میگذارم باران صورتم را خیس کند، چشم میبندم و زیر پاهایم یک لحظه خالی میشوند...میدانم خواهم افتاد...اما کسی نمیگزارد غرق شوم...کسی نگهم میدارد...کسی در اغوشم میکشد...کسی مرا بیرون میبرد و روی صخره میگذارد...آن کسی را که میبینم نفسم بند می اید...


_کجا داشتی میرفتی...هان...بدون من کجا میرفتی اسمه...


صدایش را میشنوم...غمگین است...ترسیده...خشمگین است...میلرزد...موهایی که روز ها بود لمسشان نکرده بودم حالا روبه رویم قرار دارند...قطرات اب از ان چکه میکنند.‌..نگاهش سرخ است...خیال بود؟
دستانم بالا میروند ومحکم گردنش را در اغوش میکشند...اوهم تنم را میفشارد و حس میکنم اشک میریزد...
پشتش میلرزد...
از وقتی گفتند خبری از او نیست...جسدش هم پیدا نشده...مرز خیال و واقعیت را از دست داده ام...نمیدانم کجا هستم...چه کسی واقعیتست...گاهی خوابم و گاهی بیدار....

سکوتم بیش از حد طولانی بود، گریه هایش را میدیدم اما فقط نگاهش کردم...دستانش را بالا اورد و محکم صورتم را قاب گرفت...چشمانش خیس بود و اشک میریخت...

_نگام کن...ببین منم...منم اسمه...قربونت برم...منم...زندم...پیشتم...تموم شد...گذشت...همش گذشت...



چشمانم از ارامش بسته میشود، پیشانی ام را بوسه باران میکند، لبخند میزنم و میخواهم نامش را صدا کنم اما پلک هایم را که باز میکنم او ناپدید شده....خبری از لمس گرمش نیست...چشمان تب دار و صدای لرزیده اش نیست....هیچ چیزی پیش رویم نیست...خیال بود....


روی دوزانو مینشینم...نگاهم کدر و مات به دریا میفتد...طغیان کرده...