پناه فرهادبهمن: امسال، فارغ از محتوای پیام سیاسی، سخنرانی ملک عبدالله، پادشاه اردن، از نظر «طراحی پیام» با فاصله، بهترین سخنرانی رهبران سیاسی جهان در مجمع عمومی سازمان ملل متحد بود.

آن‌قدر خوب، که می‌توان در کلاس‌های علوم ارتباطات و سخنرانی‌نویسی تدریسش کرد.

با یک عدد شروع کرد: میانگین توجه انسان به صفحهٔ نمایش از دو و نیم دقیقه در سال ۲۰۰۴ به ۴۷ ثانیه رسیده. بلافاصله با استفاده از کمترین کلمات، «اقتصاد توجه» را در بستر سیاسی آورد، و آن را به عنوان یک «منبع ژئوپلیتیک» تعریف کرد؛ این‌که. تعیین می‌کند کدام جنگ در دستور کار دیپلماسی می‌ماند، کدام آتش‌بس پس از رفتن دوربین‌ها دوام می‌آورد، و رنج کدام مردم «عادی» می‌شود.

با این مقدمه، هنوز دستش را رو نکرده بود.
اول از لبنان و یمن و سودان گفت. بعد از جنگ ایران و اثرش بر قبض برق و سبد خرید خانواده‌ها، از بمبئی تا مادرید تا مینه‌سوتا. همه‌اش نه بیشتر از یک پاراگراف.
نه تحلیل سیاسی داد، نه محکوم کرد و نه طرفی را گرفت. و تازه آن‌وقت رسید: «و بعد، غزه است.» بحران‌های جهان را ندبده نگرفت، اما اجازه نداد تمرکز از موضوع اصلی‌اش پراکنده شود.

از اینجا لحن عوض شد. جمله‌هایی کوتاه که برای تیتر و توییت ساخته شده‌اند: هر تخلف اسرائیل «موقت» خوانده شد، تا موقت شد دائمی، و دائمی شد سیاست. سیصد روز آتش‌بس، سیصد کودک کشته‌شده.

جان کلامش دربارهٔ زبان بود. گفت وقتی زبان پاکیزه شود، عمل عادی می‌شود. و چهار بار همان الگو را تکرار کرد: تخریب خانه‌ها «اجرای قانون» نیست، انتقال اجباری است. تصرف زمین «ثبت اراضی» نیست، الحاق عملی است. شبکهٔ ایست‌بازرسی‌ها «زیرساخت امنیتی» نیست، نظام انقیاد است. آنچه در کرانهٔ باختری می‌گذرد «ناآرامی شهرک‌نشینان» نیست، آوارگی اجباری است. و برای آن نامی هست: جنایت جنگی.

هدفش را هم دقیق انتخاب کرد. تقریباً همه‌جا گفت «این دولت اسرائیل»، نه اسرائیل و حتی با دست مشخصا میز هیات اسرائیل را نشان می‌داد. از ترامپ، فقط یک‌بار، به نیکی یاد کرد که برای پایان جنگ فشار آورده است. مخاطب غربی می‌توانست بدون احساس تعارض، تا انتها با او بیاید. و در پایانِ استدلال حقوقی، ناگهان به منافع ملی و نظام بین‌الملل رسید: «هیچ‌کس در این مجمع نباید فرض کند که جاه‌طلبی‌های این دولت در فلسطین متوقف می‌شود.»

سخنرانی با همان ایدهٔ آغاز بسته شد: آینده را فقط آنچه انجام می‌دهیم نمی‌سازد؛ و آنچه انتخاب می‌کنیم نادیده بگیریم هم فردای ما را رقم می‌زند.

سخنرانی با همان ایدهٔ آغاز بسته شد: آینده را فقط آنچه انجام می‌دهیم نمی‌سازد؛ و آنچه انتخاب می‌کنیم نادیده بگیریم هم فردای ما را رقم می‌زند.

و بعد، روز خبری تمام شد. در پوشش رسانه‌های بزرگ، سخنرانی عبدالله در کنار بحث هوش مصنوعی و «ابرهوش» گزارش شد، و تیترها و آن ۴۷ ثانیه را تصاحب کرد. خودش بازنده همان رقابتی شد که موضوع سخنرانی‌اش بود./منبع

حرفه؛ #روابط_عمومی | @ePRNet