حالا شاید بپرسید چرا ریسرچر ادایی نه؟! 🤔
چون اگه من ریسرچر ادایی باشم ،نرخ خطای مدل به‌شدت بالاست.
فرض کنید بخوام عشوه بیام، ولی ناخودآگاه شروع کنم به تحلیل آماری زاویه‌ی پلک‌زدن طرف مقابل و محاسبه‌ی P-value احتمال کراش داشتنش!
یا مثلاً وسط یه قرار عاشقانه، به جای «لاو یو» بگم: «بر اساس یافته‌های اخیر، همبستگی مثبت و معناداری بین حضور تو و ترشح دوپامین در مغز من مشاهده شده؛ اما خب، این داده‌ها هنوز نیاز به بررسی بیشتر دارن!»
خدایی طرف فرار نمیکنه؟
تازه، این تازه اولِ پروسه است. تصور کن وسط میکاپ به فکرنرخِ سمی بودنِ پارابن‌هایِ موجود تویِ لوازمِ آرایشی‌ هم باشم
بعد وسط همین فکرا از خودم بپرسم که اصلاً چرا دارم این کارو میکنم؟
حقیقتش اینه که مغز من قابلیت سوئیچینگِ سریع بینِ “تجزیه و تحلیلِ هسته” و “قِر و فرِ ظاهری” رو نداره. اگه بخوام ادایی باشم، باید دیتاسنتر مغزم رو خاموش کنم که خب، هزینه‌یِ‌ “آپدیتِ سیستم” برام خیلی گرون تموم میشه.
پس پروژه ی ریسرچر ادایی کنکله