طول زندگی، تنها شمارش روزها و سال‌هاست؛ اما عرض زندگی، گستره دانایی، فضیلت، خدمت و اثری است که انسان در جهان بر جای می‌گذارد.

ابن‌سینا معتقد بود که کمال انسان در پرورش عقل، تهذیب نفس و کسب حکمت است. از این دیدگاه، انسانی که عمری کوتاه اما سرشار از دانش، اخلاق، آفرینش و خدمت به دیگران داشته باشد، زندگی پربارتری نسبت به کسی دارد که سال‌های طولانی زیسته اما از رشد معنوی و علمی بی‌بهره مانده است.

او زندگی را سفری برای تکامل روح می‌دانست؛ بنابراین ارزش انسان نه به تعداد سال‌های زیستن، بلکه به عمق اندیشه، وسعت تأثیر و کیفیت زیستن او وابسته است. به بیان دیگر، عرض زندگی یعنی آنچه از وجود انسان فراتر از زمان باقی می‌ماند؛ دانشی که می‌آفریند، خیری که می‌رساند و میراثی که برای آیندگان به جا می‌گذارد.

می‌توان این اندیشه را در قالبی ادبی چنین خلاصه کرد:

سال‌های عمر، اندازه زندگی را تعیین نمی‌کنند؛ این وسعت اندیشه، بلندی اخلاق و ماندگاری اثر انسان است که ارزش واقعی زندگی را رقم می‌زند.