📄برای محسن رنانی و دیگر ساکت شدگان

✍🏻امتداد-سهیل ایزدی: روزهایی را سپری می‌کنیم که بنیادگرایان اسلامی و مسیحی و یهودی فرصت عزاداری و شمارش غم را به ما نمی دهند.

🔹از عزیزان از دست رفته در دی ماه بگیرید تا شهدای جنگ و کسانی که مشخص نیست با چه فرآیند قضایی به دار آویخته می شوند. در این نزاع بنیادگرایان، غیر از مردمان عادی که قربانی‌اند، قشر دیگری هستند که برای هر سه گروه متخاصم دشمن شمرده می شوند. یعنی کسانی که نه با یک گروه بلکه با ذات بنیادگرایی و جزم اندیشی مبارزه می کنند و سلاح آنها هم چیزی جز اندیشیدن و نشان دادن ضعف ها  تناقض های بنیادگرایی(از هر نوع آن) نیست.

🔹یکی از افراد دکتر محسن رنانی بود که ارزش تحلیل های عمیقش از وضعیت ایران امروزه بیش از پیش نمایان شده است. او بیست سال پیش (در سال 1385) درباره تله بنیان گذار صحبت کرد و ده سال پیش (1395) از ضرورت افق گشایی یا پارادایم شیفت سخن گفت. در «پویش فکری توسعه» پژوهش های زیربانایی انجام داد.

🔹در گفتگویی که با او در پادکست ریل داشتم از نسبت صبر و توسعه و ضرورت تمرین گفتگو سخن گفت. اما با بغرنج تر شدن وضعیت، سخنان او سال به سال صریح تر شد تا جایی که دیگر صدایش را و آیینه ای که دستش بود را تحمل نکردند. او را به سکوت واداشتند.

🔹در نخستین روزهای زمستان 404 که آتش خشم و احساسات زبانه می کشید جای او بسیار خالی بود. در روزهایی که میهن در میانه حمله خارجی و تلاطم داخلی بود، جای او خالی بود. و امروز که کشور در بزنگاه تصمیم گیری برای چند دهه آینده خود است، جای او و امثال او خالیست.

🔹فقط محسن رنانی نیست. افرادی مثل عباس عبدی را هم به سکوت واداشتند. چراغ «آزاد» را هم خاموش کردند. نبض «هم میهن» را هم از شماره انداختند. حساب سالها حبس بر افرادی  که فقط سخن می گفتند البته جداست و خود مثنوی هفتادمن کاغذ می خواهد.

🔹روی سخن من البته با صادرکنندگان این احکام نیست. روی سخنم با یاران موافق است. آیا نباید از او و امثال او یادی کنیم؟ حتی اگر با آنها همیشه هم فکر و هم نظر نبودیم کما اینکه در مورد نگارنده چنین است. اگر او را از سخن گفتن درباره میهنش منع کرده اند، ما را که از یاد کردن او و امثال او منع نکرده اند! اگر ساکت کردن اندیشمندان این چنین بی هزینه باشد، دیری نخواهد پایید که نفس کشی باقی نخواهد ماند.

#امتداد
@emtedadnet