در ورای انسانیت فرشته ایست، چشمانش درخشش الماس را کدر لبخندش شکفتن گل هارا کم ارزش کمان ابروهایش تیر کاری عشق را به هر قلبی مینشاند گیسوانش زرگران را به ترس وامیدارد قرص صورت او ماه را به خفا میبرد ،لبانش غزل سرایان را اشفته و نگاهش تسلیم را تحمیل میکند. و به درگاهش سرها تعظیم فرود می اورند و اگر فرشته مرگ باشد جان ها چه ساده گرفته میشوند