فقیه زمان شناس
بازخوانی کنش‌های انقلابی آیت‌الله شبیری زنجانی

گاهی تاریخ را کسانی می‌سازند که در کتابخانه‌ها و پشت میز درس محبوس نمی‌مانند؛ بلکه در گردنه‌های سخت، شهامت ایستادن و موضع‌گیری دارند. کارنامه سیاسی آیت‌الله‌العظمی سید موسی شبیری زنجانی دقیقاً از همین جنس است؛ فقیهی برجسته که در دل طوفان‌های دهه ۴۰ و ۵۰، همراه و حامی شجاع برای نهضت امام خمینی (ره) بودند.

از همان نخستین جرقه‌های مبارزه، ایشان اهل تماشا نبود. پس از دستگیری و تبعید امام، شجاعانه به میدان آمده و با امضای نامه‌هایی صریح به نخست‌وزیران وقت رژیم پهلوی—حسنعلی منصور و امیرعباس هویدا—دستگاه حاکم را به چالش کشیده و بازگشت رهبر نهضت را مطالبه کردند. در روزهای سرنوشت‌ساز انقلاب و هم‌زمان با فجایع قیام‌های ۱۹ دی قم و ۲۹ بهمن تبریز نیز نام ایشان پای بیانیه‌های اعتراضی علیه سرکوب و برقراری حکومت نظامی می‌درخشید.

اما یکی از هوشمندانه‌ترین و جسورانه‌ترین کنش‌های ایشان در مهرماه ۱۳۵۷ رقم خورد؛ زمانی که امام در نوفل‌لوشاتو مستقر بودند، آیت‌الله شبیری زنجانی با ارسال تلگرافی مستقیم به ژیسکار دستن، رئیس‌جمهور فرانسه، با قاطعیت به فرانسوی‌ها هشدار دادند که باید حرمت و شأن والای امام خمینی(ره) را به‌عنوان مرجع تقلید میلیون‌ها ایرانی پاس بدارد.

این دغدغه‌مندی با سقوط پهلوی پایان نیافت؛ ایشان پس از پیروزی انقلاب نیز مردم را به پشتیبانی همه‌جانبه از نظام اسلامی فراخواندند تا تصویری ماندگار از یک عالم زمان‌شناس بسازند که هیچ‌گاه عافیت‌طلبی را بر مسئولیت تاریخی ترجیح نداد.
این پیوند ناگسستنی با آرمان‌های نهضت تا واپسین روزهای حیات ایشان امتداد یافت؛ چنان‌که در پیام ۱۱ اسفند در پی شهادت رهبر انقلاب، با همان بصیرت آغازین، از صلابت قائد شهید امت به عنوان شاگرد برجسته مکتب امام تجلیل کردند و ملت را در برابر تجاوز دشمن به انسجام و همدلی فراخواندند.
آیت الله سید موسی شبیری زنجانی نشان دادند که مرجعیت راستین، در سخت‌ترین بزنگاه‌ها نیز پاسدار اقتدار کشور، منادی وحدت امت و بیزار از هرگونه انفعال و عافیت‌طلبی است.

✅ @EMAM_COM