در هیاهوی زخم و مرهم، تنها رد سرخ ایثار است که بر تن روزگار می ماند. ما نه به تماشای درد، که برای معنا بخشیدن به لحظه های رو به زوال ایستاده‌ایم.

و آنجا که امید به مویی بند است، دست های ما پل می شود. خستگی، بهای شرافت ایستادن در برابر طوفان است.

و در نهایت حکایت ما، حکایت شمعی است که در طوفان درد، خود می سوزد تا دیگران را گرمی زندگی بخشد....

🆔 @EM_sci_pol