🔻 وقتی آمریکایی‌های جنایتکار در سال ۲۰۰۳ خاک عراق را اشغال کردند، آزادمردان چاره‌ای جز مقابله نداشتند.
بمب‌های مقاومت اسلامی، خودروهای نظامی آنان را در هم می‌کوبید و موشک‌ها بر پایگاه‌هایشان فرود می‌آمد.
سرانجام لشکر شکست‌خورده آمریکا در سال ۲۰۱۱ وادار به عقب‌نشینی شد که نخستین پیروزی عراقی‌ها بر قدرتمندترین ارتش جهان و نزدیک به ۳۰ ارتش متحدش را رقم زد.
دشمنِ شوک‌زده از شکست در عراق، پروژه خصمانه خود را در سوریه پی گرفت و با سازماندهی تکفیری‌های مورد حمایت عربستان، کوشید مقاومت را در منطقه تضعیف کند.
اما مردان مقاومت اسلامی برای تثبیت امنیت و بیرون‌راندن تکفیری‌ها از سرزمین حضرت زینب(س) به‌پا خاستند.
به‌محض آنکه نشانه‌های شکست مزدوران آشکار شد، آمریکا با سوءاستفاده از درگیر بودن رزمندگان عراقی در سوریه، کوشید دامنه کشتار و جنایت را به خاک عراق سرایت دهد.
در چنین شرایطی، نیروهای مقاومت عراق برای مقابله با موج تکفیر به میدان آمدند.
پس از فروپاشی ساختار امنیتی و نظامی عراق در استان‌های غربی و قرار گرفتن پایتخت در آستانه سقوط، دولت وقت به‌ریاست «نوری المالکی» از مقاومت عراق خواست جلوی گسترش این خطر را بگیرد.
نیروهای مقاومت با پر کردن خلأها، ایجاد مواضع دفاعی، سد کردن مسیر پیشروی دشمن و سپس تعقیب آن، وارد عمل شدند.
پس از صدور فتوای مبارک [جهاد کفایی] نیز یکی از نقش‌های مقاومت، کمک به تحقق این فتوا از طریق سازمان‌دهی و آموزش بخش بزرگی از داوطلبان و اعزام آنان به میدان‌های نبرد بود.
این نیروها در عملیات آزادسازی مناطق اشغالی حضور یافتند و سپس مأموریت حفظ مناطق را برعهده گرفتند.
در میانه نبرد با تکفیری‌ها و هنگامی که نشانه‌های شکست آنان پدیدار شد، آمریکا به بهانه پشتیبانی هوایی بار دیگر به صحنه عراق بازگشت.
این‌بار واشنگتن با درک خطر مقاومت عراق، کوشید پایگاه‌هایی در داخل عراق ایجاد کند که به گمانش از دسترس موشک‌ها و بمب‌های مقاومت دور بمانند.
اما مقاومت با توسعه توان موشکی و پهپادی خود، توان تهدید نیروها و پایگاه‌های آمریکایی را حفظ کرد و در مرحله دوم حضور نظامی آمریکا، درگیری‌ها متناسب با قواعد جدید ادامه یافت.
در جریان تحولات پس از شکست داعش و هم‌زمان با هدف‌قرارگرفتن اشغالگران، به‌ویژه در عملیات‌های پشتیبانی از فلسطین و ایران، هواپیماهای آمریکایی مواضع دفاعی در "القائم" و مرز عراق با سوریه و نیز اردوگاه‌های رسمی الحشد الشعبی در حاشیه شهرهای عراق را هدف قرار دادند.
دشمن متجاوز علاوه بر ترور «سردار سلیمانی و ابومهدی المهندس» و ادامه این شیوه با ترور فرماندهانی چون «ابوتقوی السعیدی، ابوباقر الساعدی و ابوحسن الفریجی» در محیط‌های غیرنظامی، صدها تن دیگر را شهید و مجروح کرد.
در تمام این ۹ سال، گروه‌های چهارگانه مقاومت اسلامی با همه توان و امکانات نظامی‌شان در برابر اشغالگری ایستادند.
علیرغم تغییر دولت‌ها و نخست‌وزیران، مقاومت عراق اشغالگران را زیر فشار ضربات خود نگه داشت؛ اشغالگرانی که باز هم در برآورد توان مقاومت برای دسترسی به نیروها و پایگاه‌های آنان دچار خطا شده بودند.
آمریکا سرانجام ناچار شد به اراده مقاومت تن دهد و ذلیلانه از عراقِ مقدسات خارج شود؛ هرچند می‌کوشد شکست خود را در پوشش توافق‌ها و روایت‌های دیگر، پنهان کند.
چهار گروه مقاومت عراق و جمعی از مجاهدان، برای دین، میهن و تقویت حاکمیت ملی، در برابر اشغالگران سلاح به‌دست گرفتند و جان‌بر کف، هزینه شکست‌دادن آمریکا را پرداختند.
بالغ بر چهل روز است که مقاومت اسلامی از طریق کمیته چهارجانبه تشکیل‌شده از سوی چارچوب هماهنگی و با توافق دولت عراق، در مذاکراتی پیرامون سامان‌دهی سلاح مقاومت مشارکت دارد.
شرط مقاومت، تحقق حاکمیت کامل و فراگیر در عراق است که لازمه آن، خروج نیروهای آمریکا، ناتو و پایان بخشیدن به همه انواع حضور نظامی خارجی (زمینی، هوایی، دریایی) می‌باشد.
مقاومت اسلامی در عین حال حق خود را برای پاسخ مستقیم به هرگونه نقض یا تجاوز آمریکایی - صهیونیستی علیه حاکمیت ملی محفوظ می‌داند.
با این حال با وجود امضای رسمی سند توافق از سوی کمیته چهارجانبه مأمور از طرف چارچوب هماهنگی و نیز طرف‌های مقاومت (متشکل از چهار گروه) تا زمان صدور این بیانیه، پاسخی از دولت عراق به ما نرسیده است.
بر این اساس اعلام می‌کنیم خود را متعهد به هیچ زمان‌بندی یا توافقی که هر طرف دولتی یا سیاسی مدعی آن است، نمی‌دانیم.
سلاح مقاومت، امانتی در دست مجاهدان باقی خواهد ماند و کماکان دشمنان عراق و مردمش را هدف قرار می‌دهد.
بهرحال مسیر گفت‌وگو برای تضمین حاکمیت، عزت و رهایی عراق از سلطه آمریکای شرور مستکبر، باز خواهد بود.
زنده‌باد عراقِ آزاد، سرافراز و مستقل.