🚨 وقتی بحران شروع می‌شود، اولویت‌ها هم تغییر می‌کنند.

در شرایط عادی، ممکن است برای هر بیمار زمان کافی برای بررسی، تشخیص و درمان داشته باشیم؛ اما در یک بحران یا فاجعه (Crisis & Disaster)، منابع محدود می‌شوند، تعداد مصدومان افزایش پیدا می‌کند و تصمیم‌هایی که در چند دقیقه گرفته می‌شوند، می‌توانند سرنوشت افراد زیادی را تغییر دهند.

اینجاست که مفهوم تریاژ (Triage) اهمیت پیدا می‌کند.

در تریاژ، قرار نیست لزوماً «بدحال‌ترین بیمار» اول درمان شود؛ هدف این است که با توجه به منابع موجود، بیشترین تعداد افراد ممکن، بیشترین شانس بقا را داشته باشند.

فرض کنید بعد از یک حادثه بزرگ، ۳۰ مصدوم داریم اما فقط چند نیروی درمانی و تجهیزات محدود در دسترس است.

در چنین شرایطی، توجه تیم درمان فقط روی یک بیمار متمرکز نمی‌ماند؛ بلکه باید در مدت کوتاهی وضعیت تعداد زیادی از مصدومان را ارزیابی و آن‌ها را بر اساس اولویت مراقبت دسته‌بندی کرد.

🟢 اولویت بالا: بیمارانی که نیاز فوری به مداخله دارند و با درمان سریع احتمال بقای خوبی دارند.

🟡 اولویت متوسط: بیمارانی که جدی هستند، اما می‌توان درمان آن‌ها را برای مدتی به تأخیر انداخت.

⚫️ اولویت پایین یا انتظار: افرادی که آسیب‌های خفیف‌تری دارند یا در برخی سیستم‌های تریاژ، بیمارانی که با وجود منابع موجود شانس بقای بسیار کمی دارند.

🔴 و نکته مهم‌تر اینکه تریاژ یک تصمیم ثابت نیست.

با تغییر شرایط، وضعیت بیمار یا منابع موجود، اولویت‌ها می‌توانند تغییر کنند.

در بحران، پزشکی فقط دانستن اینکه «چه کاری برای بیمار انجام دهیم» نیست؛ گاهی مهم‌تر از آن، دانستن این است که برای چه کسی، چه زمانی و با چه منابعی انجامش دهیم.

همین تفاوت، پزشکی در شرایط عادی را از پزشکی در بحران جدا می‌کند. 🚑

✍🏼با ما در ارتباط باشید
@ehyajournal1