بی‌راه‌ترین نشانِ ماتم‌زده‌ی فردا بود.
چشم‌هایش را که ورق می‌زدی، چشمانت خشک می‌شد...
جاده‌ی نگاهش بارانی بود؛ سفره‌ی صورتش هم زرد و بی‌طعام؛ و لبانش پله‌ی کوچکی به سمت زیرزمینِ تنهایی بود.
تاریکی‌اش را به روشنی می‌توانستی ببینی؛ او، نورِ سیاهِ روزهای خودش بود.

@ehsundub/عمو احسان