Post #6739
10.2K
➖چند کلمه‌ای درباب عالیجناب کامشاد: از قدیم شاعری هنر ملی ما بود و برای انسان ایرانی شعر مهمترین ابزار بیان احساسات و افکار به حساب می‌آمد. حتی نثر خوب آن نوع نگارشی بود که به شعر نزدیک شود (بهترین نمونه‌اش قائم‌مقام فراهانی و «منشئات» او). از زمان ناصرالدین شاه و با موج ترجمۀ رمان اروپایی بود که توجه به نثر موضوعیت پیدا کرد و رفته رفته از یادداشت روزانه به قالبهای پیچیده‌تری چون مقاله و داستان و رمان و روایت و جستار رسیدیم. در طی این مسیر، افراد شاخصی بودند که تلاش کردند قابلیتهای فارسی در این قالب غیر شعر را نشان دهند. حسن کامشاد از همین گروه است. جز یک شرح‌حال شخصی (کتاب «حدیث نفس») باقی آثار کامشاد ترجمه است و آن هم در موضوعات متفاوت: از فلسفه و مذهب تا داستان و تاریخ و تحقیق و مصاحبه. او هر نوشته‌ای را چنان وفادارنه و هنرمندانه به فارسی برگردانده که انگار نویسنده خودش به فارسی نوشته است. نثر کامشاد، نثری سالم و پاکیزه و پویا و تواناست که از پس هر نوع نوشته و لحنی برمی‌آید. اگر تاکنوی چیزی از او نخوانده‌اید با ترجمه داستان‌هایش شروع کنید که قند مکرر است: نمایش توانایی فارسی در کنار لذت داستان. @ehsanname