➖اوضاع ادبیات ما رو به جلو است یا پسرفت؟ این، سوالی است که از دورۀ قاجاریه پرسیده می‌شده. از جمله در «جلسه مباحثه دربارۀ وضع کنونی ادبیات در ایران» که به مدیریت ابراهيم خواجه‌نوری (نویسندۀ کتاب «بازیگران عصر طلایی») و در ۹ تیر ۱۳۳۷ در باشگاه دانشگاه تهران تشکیل شده بود، حاضران حرفهایی زدند که هنوز هم در جلسات با موضوع مشابه، شبیه به همین استدلال‌ها شنیده می‌شود. گزارش این جلسه را به نقل از شمارۀ اول مجله «راهنمای کتاب» صفحه ۹۵ بخوانید و اسم‌های بزرگان حاضر در مجلس را ببینید، جایی که حتی نادر نادرپور نه جزو سخنران‌ها که از شرکت‌کنندگان در این نشست بوده.

🔹دکتر محسن هشترودی: وقتی که در ایران صحبت از ادبیات به میان می‌آید اساساً ذهن متوجه شعر می‌شود، ولی امروز باید به زمینه‌های دیگر ادبی مانند داستان و نمایشنامه و مقالات ادبی Essai نیز توجه داشت. هیچگاه در ادبیات رکود به معنای عام پیدا نمی‌شود فقط کیفیت آن است که تغییر می‌کند که این سیر، علل مادی و معنوی دارد.
🔸دکتر لطفعلی صورتگر: اساساً كلمۀ رکود را نمی‌پسندم ولی درباره ادبیات کنونی ایران به این نتیجه رسیده‌ام که فعلاً مادر دوره اعتلاء و مجد ادبی نیستیم و نمی‌توانیم تصور دورۀ مجد و عظمت بعد را هم بکنیم. ولی آنچه مسلم است فعلاً برای دورۀ مجد و عظمت می‌کوشیم و علت عمده رکود، متوجه بحران فکری کنونی است.
🔹دکتر عبدالحسین زرین‌کوب: در ادبیات ایران دوره‌های مختلف تحت نفوذ گروه ادبی هر عصر بوده است چنان‌که سبک خراسانی زادۀ اندیشه شاعران درباری یا متمتع از دربار و سبک عراقی پروردۀ فکر «اهل مدرسه» و سبک هندی بوجود آمده «اهل پیشه» بوده است.
🔸دکتر احسان یارشاطر: ادبیات ایران در پانزده سال اخیر در حال رکود است، و دورۀ نزول خود را طی می‌کند. علت آن هم توجهی است که به کسب مال پیدا شده و ادبیات «حرفه» خاص نیست تا ذوقها پرورده شود و آثار جاودانی به‌دست آید.
🔹از میان حضار آقایان دکتر رحمت مصطفوی و نادر نادرپور صحبت کردند. عقیدۀ آقای دکتر مصطفوی بر این بود که اکنون در دوره «مایه‌گیری ادبی» هستیم و نباید آن را رکود دانست. آقای نادر نادرپور هم در این باره صحبت کردند که دورۀ کنونی دوره «تکاپو»ست، در همین دوره‌هاست که آثار مهم ادبی به وجود می‌آید.
@ehsanname