📚داستان‌نویس‌ها چی می‌خوانند؟
@ehsanname
جویس کارول اوتس، بانوی داستان‌نویس ۷۹ساله آمریکایی، برای کتابخوان‌های ایرانی هم نام آشنایی است. او در مصاحبه‌ای خیالی با خودش، نظرش درباره کتابهای مختلف را به شکل جالبی دسته‌بندی و معرفی کرده. ترجمه این مصاحبه را (به نقل از ایبنا) بخوانید:
@ehsanname
➖کتابی که در حال خواندنش هستم
▫️یک کتاب گُزیده جدید به نام «به فکرم خطور کرده که شاید من آمریکا هستم» گردآوری‌شده توسط جاناتان سانتلوفر، در مورد به مخاطره افتادن دموکراسی. (افشاگری: یک متن از من هم در آن هست.)

➖کتابی که زندگی‌ام را عوض کرد
▫️«آلیس در سرزمین عجایب» و «آن‌سوی آینه» نوشته لوئیس کرول تأثیر عمیقی هم بر زندگی و هم بر نوشتنم گذاشت.

➖کتابی که دلم می‌خواست من نوشته بودم
▫️این لیست می‌تواند خیلی طولانی باشد... اما در واقع بدون پاسخ است چون قابل تصور نیست: هیچکس دیگری نمی‌توانست «اولیس»، «جنایت و مکافات» یا «موبی‌دیک» یا هر کتاب دیگری را بنویسد، به جز خود افرادی که آن‌ها را نوشته‌اند.

➖کتابی که بیشترین تأثیر را بر نویسندگی‌ام گذاشت
▫️احتمالا داستان‌های فرانتس کافکا یا «دوبلینی‌ها» یا «بلندی‌های بادگیر» یا ...

➖کتابی که افکارم را تغییر داد
▫️«برگ‌های علف» از والت ویتمن تاثیر عمیقی بر نویسندگان و شاعران -مخصوصا شاعران- گذاشته است که در طول دوران تحصیل به آنها گفته می‌شود نگاه ویتمن عاشقانه و پرطمطراق است تا شاعرانه.

➖آخرین کتابی که باعث شد گریه کنم
▫️مرا به خاطر این چیزی که ممکن است به نظر عجیب و مسخره برسد ببخشید، اما من اغلب هنگام نوشتن رمان گریه‌ام می‌گیرد، تا موقع خواندن آن؛ آن هم وقتی که رمان تمام می‌شود و باید نمونه‌خوانی کنم. قدرت احساسی که رمان را هدایت می‌کند چیزی است که رمان‌نویس باید در نوشتن به کار ببندد یا شاید جلوی آن را بگیرد؛ اما هنگام خواندن آزاد است و فرد احساس آسیب‌پذیری می‌کند.

➖آخرین کتابی که باعث شد بخندم
▫️مثل خیلی‌ها من هم با عبارات بی‌شمارِ نیشدار، خنده‌دار و هولناک «آتش و خشم» مایکل وولف بلند بلند خندیدم.

➖کتابی که نتوانستم تمام کنم
▫️اعتراف به تمام نکردن «شب‌زنده‌داری فینگن‌ها» جیمز جویس چیزی است که شاید از یک رئیس‌جمهور دیوانه بشود انتظار داشت؛ اما حقیقت دارد. در دفاع از خودم باید بگویم که بارها آن را شروع کردم و هر بار پاراگراف‌ها و صفحاتی از آن را نخوانده رد کردم و خلاصه آن را رها کردم.

➖کتابی که از نخواندنش خجالت‌زده‌ام
▫️این فهرست هم طولانی خواهد بود ... اما مطمئنا شامل آثار داستانی نظیر «آخرین عادل» اثر آندره شوارتس-بارت درباره هولوکاست می‌شود.

➖کتابی که هدیه می‌دهم
▫️همیشه یک عنوان ثابت نیست. خریدهای حساب‌نشده برای هر خوانندۀ به‌خصوص.

➖کتابی که بیشتر از همه دوست دارم با آن به یاد آورده شوم
▫️مثل بیشتر نویسندگان من هم خوشحال می‌شوم که به خاطر چیزی به خاطر سپرده شوم... قطعا به شخص خواننده بستگی دارد. شاید رمان «بلوند» [درباره مریلین مونرو] که در سال ۲۰۰۰ میلادی منتشر کردم. این رمان بزرگ‌ترین اندوه‌ها را برایم به همراه داشت و بیشتر از همه خسته‌ام کرد. به جز آن، شاید کتاب خاطراتم: «منظره از دست‌ رفته: فرا رسیدن دوران یک نویسنده»

📌 theguardian.com/books/2018/feb/16/joyce-carol-oates-books-that-made-me
📌 ibna.ir/fa/doc/shorttrans/257880/

🔹از بین کتابهایی که در بالا اسم آورده شده، اینها به فارسی ترجمه شده‌‌اند: «جنایت و مکافات» فئودور داستایوسکی، «موبی‌دیک» هرمان ملویل، آثار فرانتس کافکا، «اولیس» (خلاصه و فصل ۱۷ آن منتشر شده) و «دوبلینی‌ها» جیمز جویس، «بلندی‌های بادگیر» امیلی برونته، «آلیس در سرزمین عجایب» و «آن‌سوی آینه» لوئیس کرول، «برگ‌های علف» از والت ویتمن (به شکل گزیده)، «آتش و خشم» مایکل وولف