توی این سکانس زن و مرد دارن با هم حرف می‌زنن؛
جملاتشون مؤدبانه و بی‌خطره، اما هم‌زمان زیرنویسِ فکرهای واقعیشون روی تصویر میاد.
جایی که فاصلهٔ بین چیزی که می‌گیم و چیزی که واقعاً هست، معلوم می‌شه.
وودی آلن با یه ترفند خیلی ساده، فاصلهٔ بین زبان و ذهن رو عریان می‌کنه.
چیزی که می‌شنویم یه گفت‌وگوی خنثی و کنترل‌شده‌ست،
اما چیزی که می‌خونیم پر از اضطراب، قضاوت، تردید و نیاز به تأییده.
این سکانس دربارهٔ سوءتفاهم نیست؛
دربارهٔ ترس از اینه که واقعاً دیده بشیم.
آدما معمولاً ترجیح می‌دن دوست‌داشتنی به نظر برسن، نه صادق‌تر.
Annie Hall (1977) - Woody Allen