به نام ایران

ماه‌های اخیر برای ایران عزیز، این مادر صبور و رنج‌کشیده، روزگار اندوه و آزمون‌های دشواری بود. روزهایی که غبار غم بر چهره این سرزمین نشست و دل‌های مردمش را آکنده از درد و نگرانی کرد. روزهایی که فقدان‌ها و داغ‌ها، سنگینی خود را بر جان یکایک ما نشاند و حتی ساده‌ترین نیازهای زندگی روزمره نیز از دسترس خارج شد.

در این مدت، واژه‌ها از بیان عمق اندوه ناتوان بودند و هیچ جمله‌ای یارای توصیف آنچه بر دل‌ها گذشت را نداشت. از همین رو سکوت را برگزیدیم؛ سکوتی از سر احترام به رنجی که بر این سرزمین و مردمانش گذشت و امید به آن‌که گذر زمان اندکی از سنگینی این زخم‌ها بکاهد.

اما هنوز طعم تلخ آن روزها از خاطرمان نرفته بود که پرپر شدن کودکان معصوم این سرزمین و ریخته شدن خون نوگلان ایران، بار دیگر دل‌ها را به درد آورد و اندوهی تازه بر غم‌های پیشین افزود.

اکنون ما، به عنوان بخش کوچکی از جامعه دانشگاهی کشور و با احساس مسئولیتی که در قبال میهن و دانشجویان عزیز این مرز و بوم بر دوش خود می‌بینیم، با وجود همه اندوهی که در جانمان خانه کرده است، بر آنیم که مسیر خدمت را از نو ادامه دهیم. باور داریم که حتی در دشوارترین روزها نیز نباید از تلاش برای رشد، آگاهی و پیشرفت فرزندان این سرزمین دست کشید.

از همین رو، برای تحقق اهداف این انجمن و ایفای سهمی هرچند کوچک در مسیر اعتلای علمی و فرهنگی دانشجویان، بار دیگر با عزمی استوار به میدان خدمت بازمی‌گردیم و خود را متعهد می‌دانیم که در کنار دانشجویان عزیز، برای ساختن آینده‌ای روشن‌تر برای ایران عزیز گام برداریم.

به امید ایرانی آباد، سربلند و سرشار از آرامش و شادی برای همه مردم این سرزمین.

و به یاد تمامی عزیزانی که در راه وطن، جان خویش را فدای ایران کردند؛ آنان که نامشان در تاریخ این سرزمین جاودان خواهد ماند و یادشان همواره در قلب مردم ایران می ماند .

- انجمن مهندسی برق
دانشگاه گیلان
خرداد ۱۴۰۵