تا کنون مرور کوتاهی داشتیم بر وضعیت اقتصادی و معیشتی در کشور های ونزوئلا ، لبنان ، زیمباوه و کوبا ، بررسی شرایط حاکم بر این کشور ها نشان می دهد که یک الگوی مشابه در ساز و کار تصمیم گیری در این کشور ها حاکم است و آن نظام دسترسی محدود می باشد که بر پایه ی رانت بنا شده ، داگلاس نورث در اثر ماندگار خود یعنی نظم و خشونت های اجتماعی به بررسی نظام های دسترسی محدود و دسترسی باز پرداخته و تفاوت های اساسی آن ها را تشریح نموده اما اگر بخواهیم پاسخی کوتاه برای این پرسش ها ارائه کنیم که چرا کشور های توسعه نیافته از جمله ایران از این دور باطل توسعه نیافتگی خارج نمی شوند ؟ و چه راهکار هایی برای خروج از این دور باطل وجود دارد ؟
توصیه می کنیم تا این مقاله را از دکتر علی عرب مازار یزدی ، استاد اقتصاد دانشگاه علامه طباطبایی ، مطالعه کنید 👇
@EDPSA