«در پوستر فصل اول، اسمه با پای برهنه روی صخره‌ها تلاش می‌کرد از آدیل فرار کند و انگار هیچ‌کدام از آن دو به آن مکان تعلق نداشتند. اسمه همچنان نماد دریا بود و آدیل نماد کوه؛ اما دریایی که قرار بود طغیان کند، زیر پای اسمه‌ای بود که در حال فرار بود. یعنی فصل اول، فصلِ دریای اسمه بود. حالا در فصل دوم، نوبتِ کوهِ (عادل) است. و برخلاف پوستر اول، این بار هر دوی آن‌ها با لباس‌ها و نحوهٔ ایستادن و مواجهه‌شان با یکدیگر، کاملاً متعلق به مکانی که در آن قرار گرفته‌اند به نظر می‌رسند.»