میلان کوندرا در این گفت‌وگو با اشاره به جهان داستانی‌اش و رمان بار هستی، از نابودی سکسوآلیته سخن می‌گوید؛ آن‌چیزی که بخش مهمی از حوزه شخصی می‌‌دانیم. در همان ایام، میشل فوکو در کتاب تاریخ سکسوآلیته، این بحث را پیش کشیده بود که چگونه در مدرنیته‌ی متأخر با آن‌که گفتار پیرامون سکسوآلیته به‌واسطه‌ی روان‌کاوی به‌طرزی کم‌سابقه فزونی یافته، خودِ کنش جنسی زیر مجموعه‌ای از سازوکارهای دولتی و فرهنگی قرار گرفته که آن را محدود، عقلانی، قانونی و در واقع سرکوب می‌کنند.
باید توجه داشت آن‌چه کوندرا به‌عنوان نقد فمینیسم پیش می‌کشد، معطوف به جریانی در فرانسه و اروپای آن دوره است؛ که تصویری پوزیتیویستی و تک‌ساحتی از جنسیت ارائه می‌کرد و بعدتر در کانون نقد موج‌های تازه‌ی فمینیسم قرار گرفت.#کوندرا