آیا هوش مصنوعی میتونه جای آرتیستا رو بگیره؟

نظر شخصیمو میخوام بگم، هم ممکنه، هم نه.
اتفاقی که الان داره میافته به نظرم خیلی شبیه اتفاقیه که موقع انقلاب صنعتی افتاد. همه ترس اینو داشتن که ماشین آلات جاشونو بگیره و از کار بیکار بشن‌. همچنین وقتی کامپیوتر و اینترنت رو کار اومد بازم همینقدر همه بهش بدبین بودن. هوش مصنوعی هم همینه. اینا همه چیزاییه که هم استفاده درست میشه ازش کرد و هم استفاده غلط (آسیب زا).

ولی آیا میتونه جای هنرمندها رو هم بگیره؟ فکر نمیکنم. دلیل اینکه هنر باارزشه روحیه که درونش جریان داره. برای مثال، من از انرژی و روحم و احساساتم و از غم و خوشحالیم رنگ برمیدارم و اثری خلق میکنم. چیزایی که بین همه انسان ها مشترکه. یکی دیگه وقتی نقاشی منو میبینه و فکر میکنه قشنگه درحالی که خودشم نمیدونه چیزی که باهاش ارتباط گرفته خود نقاشی نیست، انرژی و احساساتیه که درونش هست. به عبارتی، لذت بردن از هنر، همون احساس همدلی و هم دردیه.

من فکر نمیکنم هنر ماشینی (هوش مصنوعی، که البته هنر هم به حساب نمیاد به نظر من) هیچوقت بتونه همچین کاری کنه. با اینکه همه جا پر از فرش های ماشینیه، همچنان فرش های دستی گرون تر و خواستنی ترن چون پشت هرکدوم قصه ای هست که تو بدون اینکه متوجه بشی باهاش ارتباط میگیری. تو هیچوقت نمیتونی اونجور که با انیمیشن های میازاکی و کمیک های مارول خو گرفتی با انیمیشن های خانم پیاز و جنریت شده هم ارتباط بگیری. نمیتونی حتی بهترین و قشنگ ترین اهنگ های جنریت شده رو روی تکرار گوش کنی و حس کنی از وجود خودت بیرون اومدن.

موضوع اینه که هوش مصنوعی هرچقدر هم پیشرفت کنه، بازم ما یک برتری بزرگ نسبت بهش داریم و اونم "خلق کردن" هست.
اون توانایی خلق کردن نداره. حتی از پیشرفته ترینش هم بخوای برات یه ایده ی نو بده که باهاش بترکونی، بازم یه ایده کلیشه ای و تکراری بهت میده.

#Jump

@dunariii 🍬