مـاهـزاد ؛

مثل قبل بشیم؟ عزیزم تو مگه چیزی از من قبلی گذاشتی باقی بمونه که مثل قبل بشیم.

و چقدر غم انگیز بود، من عاشق لبخندت بودم اما تو گریه هایم را ترجیح میدادی ‌.

🩶🫠

عزیزِمن؛
بگذار تورا ببینم و آنقدر محو زیبایی‌هایت شوم‌ که چشمانم‌ را مقابل زشتی‌ و بدی‌های اطرافم‌ کورکنم، من مدهوشم، مدهوش‌ عطر تن تو، من به آن رایحه‌ی عشقِ وجودت مدهوشم بیا در همسایگی تنم بنشین و بگذار تورا با خیال آسوده‌ نفس بکشم
مدهوش چشمانتم ، همان چشم‌هایی‌ که نمایانگر‌ درد های درونت است؛
همان چشمان بغض‌آلودت ، من به وجود آن گوارایی چشم‌هایی که همچو نورِ ماه بر وجودم پیاده می‌شود قسم میدهم که تو از نفس پاک مسیح پا به جهان گشوده‌ای !
تو همان به دل نشسته‌ی منی تا ابد.

واقعا نباید هرچیزی رو دیگه به هرکسی گفت

ناگهان چیزی که ذوقش را داشتی برایت پوچ و بی معنی می‌شود.

احساس میکنم در دنیای بعد از نسترن زندگی میکنم چون هیچی ازم نمونده باقی.

لطفا تا یه مدتِ طولانی از من نپرسید چطورم، من حالم خوب نیست و معلوم نیست کِی خوب می‌شم ولی حتما اگه خوب شدم و به یه حال معلوم رسیدم خودم خبرتون می‌کنم.

نوشته بود: مثل يه موسيقى زيبا توی تاكسی بودى.
نصفه گوش دادم، كمى از اون تو خاطرم موند و تا ابد پيدات نكردم.

دلتنگم خواهی شد؛
وقتی در پیدا کردن شخصی مثل من شکست می‌خوری.

دیگر خبری از "می‌گذرد" نبود؛ هر غمی آمد کماکان ماند.

بهم پیام بده و باهام حرف بزن، به اندازه تمام آدمایی که حوصلشونو ندارم، حوصله‌ی تورو دارم.

هر وقت اومدی یه کاری واسه کسی بکنی از خودت بپرس اگه جامون عوض می‌شد اون هم این لطف رو در حق من می‌کرد؟ عموما جوابش نه می‌شه.