و من به عشق باور دارم، خیلی عمیق‌هم بهش باور دارم. اما من هیچوقت نمیتونم باورکنم شخصی اونقدری احمق و خام باشه که بتونه من رو دوست داشته باشه. هیچوقت نمیتونم فکرکنم که روزی کسی واقعا بتونه و بخواد که به من عشق بورزه. من احساس میکنم که هیچوقت اون دختری نیستم که روزی، کسی وقتی بهش نگاه میکنه نتونه هیچ نقص و ایرادی پیدا کنه و نهایتا شاید یک نفر اونقدری احمق باشه که بخواد تمام نقاط منفی و نقص‌هام رو بزاره کنار و در نظر نگیره، اما آخه مگه میشه؟ وقتی من چیزی جز نقص پیدا نمیکنم. من چیزی به جز یک ادم درمونده و خسته نمی‌بینم توی آینه.