بنده دیگر باور خود را به همه‌چیز و همه‌کس از دست داده‌ام. باورم را به مهربانی آدم‌ها، عشق مادران ، معرفت پدران، حمایت دوستان، شیطان، خودم، ارگان‌های بدنم و سلول‌های مغزم از دست داده‌ام. سرگردان و بدون نقطه اتکا، روزهایم را به شب می‌رسانم.