شاید الان مجبور نبودم این‌همه با "اگه" زندگی کنم شاید شب‌ها قبل خواب خاطره‌هام مثل زخم باز سراغم نمی‌اومدن شاید هنوز جایی بود که اسمش خونه باشه نه فقط یه نقطه امن توی خیال شاید هنوز کسی بود که بدون قضاوت حالم رو بپرسه,که نگاهم کنه و تو چشمام دنبال اشتباه نگرده،دنبال من بگرده. شاید هنوز می‌تونستم باور کنم قابل دوست داشتن ام، نه فقط قابل تحمل اما واقعیت اینه که من آسیب زدم و این فکر مثل سایه ولم نمی‌کنه نه می‌ذاره فراموش کنم، نه می‌ذاره ببخشم خودمو هر روز با خودم مرور می‌کنم که کجا می‌شد ساکت‌تر باشم، مهربون‌تر باشم، کمتر خراب کنم کاش می‌شد برگردم و فقط یه بار دیگه درست انتخاب کنم کاش می‌شد نشون بدم که من فقط اشتباه‌هام نیستم، که پشت این همه گناه، یه آدم خسته‌ست که بلد نبود بهتر باشه