#دانشگاه_من | «دانشگاهِ ما، خانه‌یِ ما؛ دوباره در کنارِ هم»

امروز اولین روزِ ترم جدید بود؛ جایی که تپش قلبِ دانشگاه دامغان را دوباره حس کردیم.

از صف‌های متحدِ نماز در مسجد، تا صدایِ بلندِ آرمان‌هایی که برای پیشرفت وطن خوانده شد؛ همه‌چیز بویِ تازگی و تعهد می‌داد. حال‌وهوایِ خوشِ نماز، با خوش‌آمدگوییِ گرم و پدرانه‌ی امام جماعت مسجد دوچندان شد؛ همان‌جا که یادمان آورد دانشگاه، قبل از آنکه جایِ علم باشد، خانه‌ی اخلاق و برادری است.

اما بخشِ دیگر ماجرا، بعد از نماز رقم خورد. ما در اداره روابط عمومی، امروز دفتر و دستک را رها کردیم و مستقیم رفتیم سراغِ قلبِ زندگی دانشجویی: «سلف و بوفه». نه برای بازرسی، که برای گپ زدن با شما؛ برای شنیدنِ حرف‌های بی‌واسطه‌تان درباره‌ی کیفیتِ غذا، کاستی‌ها و دلخوشی‌های کوچکِ روزمره.

شنیدنِ دغدغه‌های شما از زبان خودتان، بهترین راه برای ماست تا بفهمیم چطور می‌شود دانشگاه را به همان خانه‌ای تبدیل کرد که همه دوستش داریم.

💌 ممنون که مثل همیشه صمیمانه و صادقانه حرف زدید. ما اینجاییم، کنارِ شما، برای اینکه این ترم را با هم بهتر بسازیم.

ما می‌دانیم که این دانشگاه با همین گفت‌وگوهاست که «خانه» می‌ماند. برای همین، روزهای آینده هم در کنار شما عزیزان هستیم. اگر حرفی، نقدی یا پیشنهادی دارید، ما در ساختمان امیرکبیر، طبقه همکف منتظرتان هستیم؛ بیایید تا با هم، این خانه را گرم‌تر کنیم.»

🆔 @duacir