🏷️ تیپ #20

توضیح ابزار را طوری بنویسید که مدل واقعاً بفهمد
مدل هیچ‌وقت کد ابزار شما را نمی‌بیند؛ تن‌ها چیزی که در اختیارش است همان رشتهٔ توضیح داخل schema است. پس آن را مثل مستندات ورود یک همکار تازه‌وارد بنویسید: ابزار چه کاری می‌کند، کجا باید صدایش زد و کجا نباید، هر پارامتر چه انتظاری دارد و خروجی چه شکلی برمی‌گردد. توضیح‌های کلی مثل «اطلاعات کاربر را می‌گیرد» مدل را مجبور به حدس زدن می‌کند و معمولاً هم اشتباه حدس می‌زند 👀. محدودیت‌ها را صریح بنویسید، مثلاً «حداکثر ۲۰ نتیجه برمی‌گرداند و برای صفحه‌بندی باید از پارامتر cursor استفاده کنید».

Write tool descriptions the model can actually use
Your agent never reads your tool's code, it only reads the description string you ship in the schema. So write it like onboarding docs for a new teammate: what the tool does, when to call it, when not to, what each parameter expects, and what shape the output takes. Vague one-liners like "Gets user data" force the model to guess, and it will guess wrong 👀. Add one good and one bad example input, and state limits explicitly, e.g. "returns at most 20 results, use the cursor parameter to paginate".

@dslanders