■ 480 سال قبل از میلاد مسیح، ارتش خشایارشا وارد آتن شد و معابد این شهر رو به آتیش کشید.
- تا اون موقع بیشتر مردم آتن با کشتی به یه جزیره نزدیک فرار کرده بودن، اما تعداد کمی حاضر نشدن خونه و شهرشون رو ترک کنن.■ ما این روحیه فداکاری رو در مقاومت افسانه‌ای 300 سرباز اسپارتی می‌بینیم.
- اونا خودشون رو توی قلعه سنگی آکروپولیس محاصره کردن و تصمیم گرفتن تا آخرین لحظه مقاومت کنن.
- از بالای صخره‌ها سنگ‌های بزرگی روی سربازهای ایرانی می‌انداختن و تونستن برای چند روز جلوی قدرتمندترین امپراتوری اون دوران (هخامنشیان) رو بگیرن، اما در نهایت شکست خوردن.
- ایرانی‌ها معابد رو غارت کردن، پرستشگاه‌ها رو به آتیش کشیدن و آکروپولیس رو با خاک یکسان کردن.
- وقتی مردم آتن برگشتن، بقایای بناهای تخریب‌شده رو جمع کردن و توی همون تپه دفن کردن و چند دهه بعد، در دوران پریکلس، معبد پارتنون رو ساختن.
- اونا در برابر ارتش عظیم ایران محاصره شده بودن و تعداد نیروهای دشمن خیلی بیشتر از اونا بود.■ اما این نگاه کاملاً با چیزی که امروز در بین متعصبانی مثل ملاهای تندروی ایران می‌بینیم، فرق داره.
- با اینکه هیچ امیدی به پیروزی نداشتن، حاضر نشدن خودشون رو نجات بدن.
- ترجیح دادن تا آخرین نفر بجنگن، اما موضع و وظیفه‌شون رو رها نکنن.
- این همون روحیه‌ایه که بعدها ارزش‌های اخلاقی تمدن غرب رو شکل داد.
- فرهنگ مرگ‌پرستیِ اونا، کودکانی رو که عملیات انتحاری انجام می‌دن، به‌عنوان قهرمان ملی معرفی می‌کنه و شهادت رو به‌خودی‌خود یه هدف می‌دونه.@DrTeL
- اما قهرمان‌های ما این‌طوری نیستن، قهرمان‌های ما ممکنه حاضر باشن برای آرمان‌هاشون جون بدن، ولی مرگ رو پرستش نمی‌کنن.
- اتفاقاً چون برای زندگی ارزش قائلیم، کسی رو قهرمان می‌دونیم که حاضر باشه جونش رو فدا کنه، اما به اصول و اعتقاداتش خیانت نکنه.