سالی فزون سرشک به دامن فشانده ایم
خطی ز خون به صفحه کاغذ کشانده ایم

در دفتر زمانه حدیثی نوشته ایم
بر دامن طبیعت اشکی فشانده ایم

از جان گذشته ایم و به هجران رسیده ایم
بانگ بلا به گوش خدایان رسانده ایم

در دست و پای اسب خیالی شکسته ایم
تا مرکب خیال به هر سو دوانده ایم

با مرغ شب نشسته و آهی کشیده ایم
با خون دیده آتش هجری نشانده ایم

چون کودکان به خاطر مرغ پریده ای
نالیده ایم و باز امیدی پرانده ایم

بس خون دل که با غم مجنون چشیده ایم
تا ساغری ز عشق به لیلا چشانده ایم

داند خدا که در پی ما اشک رانده اند
ما دیده و به یاد وفا اشک رانده ایم

اول به ناز پنجه ی عذرا شکسته ایم
زان پس به عشق قصه ی وامق شکانده ایم

پیراهن دریده چو یوسف نشسته ایم
با تهمتی که پیرهنی را درانده ایم

هر محنتی زسیلی استاد برده ایم
با عشق ها سرشته و با خون چکانده ایم

بسیار گفته ایم و کسی بیش از این نگفت
با این همه نه گفته حدیثی نه خوانده ایم

سوزیم صبح و شام و از این سوختن خوشیم
نفعی اگر به عالم دانش رسانده ایم

نا گفته نگذریم که گر خورده ایم خون
خون دلی به دلبر شوخی خورانده ایم

ای یار شوخ چشم تو دانی و ما که باز
از صد یک حدیث تو حرفی نرانده ایم

دفتر تمام گشت و به آخر رسید عمر
ما همچنان در اول وصل تو مانده ایم



#حمیدی_شیرازی
#قصیده_ها
#اشک_معشوق



@drhamidi