بر آن سرم که ز هستی دمی کناره کنم
اگر شود به سر زلفش استخاره کنم

مرا که دل ز حکیمان نمی رسد به مراد
سیه ز بوس لبان شرابخواره کنم

به حرف پیر به شب در کنار گیرم دوست
چنانکه شرط وصال است و پس کناره کنم

دروغ گفتم کاین خود نه رسم و راه منست
من آن نیم که دل خویشتن زخاره کنم

میان هستی ما و میان هستی عشق
به جز دو گیسوی او هر چه هست پاره کنم

به یاد روز بهاران گل خزان زده را
کنار گیرم و بر زندگی نظاره کنم

بتی ز دلبری خود اگر غروری داشت
بر این بگریم و بر چهر آن اشاره کنم

ز دست جور زمان ناله ها بر آرم زار
ز سوز عشق سپهری پر از ستاره کنم

و گر ز کین و خطاهای چرخ ناله کشید
به تار زلف خطاهای او شماره کنم

مرا پیاده گرفتند و کس نمی دانست
که حلقه سازم و در گوش هر سواره کنم

به روزگار خزان برگ گل به بلبل گفت
تو چاره داری بر گو که من چه چاره کنم؟

تو را دوباره شود باغ سبز و گل زیبا
مرا بگو که چه سان زندگی دوباره کنم؟

دوباره گر بفریبد دل حمیدی را
عنان بگیرم و آگاهش از شراره کنم؟



1320/07/03


#حمیدی_شیرازی
#غزلها
#اشک_معشوق


@drhamidi