در پاسخ به مطالب نگاشته شده در کتاب #پیرپرنیان_اندیش.


"بخش دوم"


#نوشیارحمیدی (فرزند دکتر حمیدی شیرازی) :


ﺍﻣﺎ این ﺟﺎﻟﺒﺘﺮ است ﮐﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ(ه.ا.سایه)ﻭﺍﺭﺩﺯﻣﯿﻨﻪ ﺭﻭﺍنشناﺳﯽ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﭙﺰﺷﮑﯽ ﻫﻢ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ ﻭﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ :
-ﺩﺭﺣﻤﯿﺪﯼ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ!
ﺷﻤﺎﻫﻢ ﻗﺎﻋﺪﺗﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﻫﺎﯼ ﭘﺰﺷﮑﯽ ﺩﺭﺗﺨﺼﺺ ﺭﻭﺍﻧﭙﺰﺷﮏ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻓﺮﺩﺩﯾﮕﺮ.
ﺩﺭﺟﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺍﺯﮐﻠﻤﻪی"ﺧﻮﺩﺷﯿﻔﺘﻪ" ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮﺻﯿﻒ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ میﮐﻨﻢ ﺁﻗﺎﯼ ﺷﻔﯿﻌﯽ ﮐﺪﮐﻨﯽ ﻫﻢ ﺩﺭﻣﻘﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﻠﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﮐﺘﺮﺣﻤﯿﺪﯼ ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﯾﺪ بگوﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﺮﺍ ﺍﯾﻦ ﮐﻠﻤﻪ ﺧﻮﺩﺷﯿﻔﺘﻪ ﻣﺪﺗﯽ ﺍﺳﺖ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﯿﻦ ﺑﻌﻀﯽ ﺷﺎﻋﺮﻫﺎ ﻣﺘﺪﺍﻭﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﭼﻮﻥ ﺗﺎﭼﻨﺪﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ،ﮐﻠﻤﻪی ﺭﺍﯾﺞ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺳﺘﺎ،ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪ،ﯾﺎﮔﺎﻫﯽ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺣﺎﻝ ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻣﯿﺮﺳﺪ ﺳﻌﯽﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻠﻤﻪی ﺧﻮﺩﺷﯿﻔﺘﻪ ﺭﺍﺟﺎﯾﮕﺰﯾﻦ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ.ﺿﻤﻦ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﮐﻠﻤﻪ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﮐﻠﻤﻪ" narcissim"ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺑﮑﺎﺭﻣﯿﺮﻭﺩ،ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﯾﻦ ﮐﻠﻤﻪ، ﺩﺭﺯﺑﺎﻥ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺳﺘﺎﯾﯽ ﺩﺭﺟﺬﺍﺑﯿﺖ ﺟﻨﺴﯽ ﻭﺟﺴﻤﯽ ﺍﺳﺖ ﺗﺎﺩﺭﺯﻣﯿﻨﻪ ﺧﻮﺩﺳﺘﺎﯾﯽ ﺍﺯﻧﻈﺮ ﻣﻌﻨﻮﯼ ﻭ ﻫﻨﺮﯼ.ﺣﺎﻝ ﺳﻮﺍﻝ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻄﻮﺭﮐﻪ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺟﻨﺎﺏ ﺍﺑﺘﻬﺎﺝ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﻨﺮﯼ، ﻣﺎﻧﻨﺪﺗﺌﺎﺗﺮ،ﻧﻮﺍﺯ ﻧﺪﮔﯽ،ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﯽ،ﺷﻌﺮ ﻭ ﻧﺜﺮ ﻭ ﺷﺎﯾﺪﻫﻢ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺍﻧﭙﺰﺷﮑﯽ ﺧﺒﺮﻩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻨﻪی ﺷﻌﺮ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻋﺮ ﺭﯾﺰﻭﺩﺭﺷﺖ ﮐﻼﺳﯿﮏ ﻭ ﻧﻮﭘﺮﺩﺍﺯ ﺭﺍ ﯾﮏﺗﻨﻪ ﻭ ﯾﮑﺒﺎﺭﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻘﺪ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﮑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﻧﻘﺪ ﻋﻠﻤﯽ ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ ﺍﺳﺘﺪﻻﻝ،ﻣﺴﺘﻨﺪﺍﺕ ﻭﺍﺩﻟﻪ ﻻﺯﻣﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﯾﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ این ﮐﻠﻤﻪی"ﺧﻮﺩﺷﯿﻔﺘﻪ"ﺭﺍ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﻧﺪ؟ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻣﻦ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﭘﺨﺘﮕﯽ ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﯾﯽ ﻣﺒﺘﻼﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺭﺍﯾﺞ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﺎﻥ؛ﯾﻌﻨﯽ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺎﻋﺮ،ﻧﻮیسندﻩ ﯾﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺁﺛﺎﺭ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻼﻑ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ؛ﯾﻌﻨﯽ ﺍﺛﺮ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻘﺪ،ﺁﻥﻫﻢ ﻧﻘﺪﯼ ﻣﺪﻟﻞ،ﻗﺮﺍﺭﮔﯿﺮﺩ.نه ﺷﺨﺺ ﺷﺎﻋﺮ،ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﯾﺎ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ.ﺩﯾﮕﺮ ﺁﻥﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻠﻤﻪ" ﺧﻮﺩﺷﯿﻔﺘﻪ "ﺭﺍ بمعناﯼ ﺧﻮﺩﺳﺘﺎﯾﯽ ﻫﻨﺮﯼ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻧﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻌﺮﺍﯼ ﻧﺎﻣﺪﺍﺭ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺮﺩﻭﺳﯽ،ﺳﻌﺪﯼ،ﺣﺎﻓﻆ،ﻧﻈﺎﻣﯽ ﮔﻨﺠﻮﯼ،ﺧﺎﻗﺎﻧﯽ،منوچهرﯼ،ﻓﺮﺧﯽ،ﻣﺴﻌﻮﺩﺳﻌﺪ،ﺍﯾﺮﺝ ﻣﯿﺮﺯﺍ،ﭘﺮﻭﯾﻦ ﺍﻋﺘﺼﺎﻣﯽ ﻭﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺩﯾﮕﺮﺭﺍ ﺧﻮﺩﺷﯿﻔﺘﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ نمونه


ﻓﺮﺩﻭﺳﯽ :

ﺑﺴﯽ ﺭﻧﺞ ﺑﺮﺩﻡ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﺳﺎﻝ ﺳﯽ
ﻋﺠﻢ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻡ ﺑﺪﯾﻦ ﭘﺎﺭﺳﯽ

ﭘﯽ ﺍﻓﮑﻨﺪﻡ ﺍﺯﻧﻈﻢ ﮐﺎﺧﯽ ﺑﻠﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯﺑﺎﺩﻭﺑﺎﺭﺍﻥ ﻧﯿﺎﺑﺪﮔﺰﻧﺪ


ﺳﻌﺪﯼ :

ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻪ ﺗﯿﻎ ﺑﻼﻏﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﯼ ﺳﻌﺪﯼ
ﺳﭙﺎﺱ ﺩﺍﺭ ﮐﻪ ﺟﺰ ﻓﯿﺾ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ

ﺑﺪﯾﻦ ﺻﻔﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻓﺎﻕ ﺻﯿﺖ ﺷﻌﺮ ﺗﻮ ﺭﻓﺖ
ﻧﺮﻓﺖ ﺩﺟﻠﻪ،ﮐﻪ ﺁﺑﺶ ﺑﺪﯾﻦ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ

ﮔﻪ ﮔﻪ ﺧﯿﺎﻝ ﺩﺭﺳﺮﻡ ﺁﯾﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻢ
ﻣﻠﮏ عجم ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﺗﯿﻎ ﺳﺨﻨﻮﺭﯼ


ﺧﺎﻗﺎﻧﯽ :

ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﻬﺪﺳﻨﺎﯾﯽ ﺩﺭﻧﻮﺷﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﺳﺨﻦ ﮔﺴﺘﺮﺑﺰﺍﺩ

ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﺍﻓﺎﺿﻞ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩ
ﺑﻪ ﻣﺪﺡ ﻭﻏﺰﻝ ﺩﺭﻓﺸﺎﻥ ﻋﻨﺼﺮﯼ
ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﺤﺮﮐﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﮑﻨﻢ
ﻧﮑﺮﺩﯼ ﺑﻪ ﺳﺤﺮﺑﯿﺎﻥ ﻋﻨﺼﺮﯼ


ﻣﺴﻌﻮﺩﺳﻌﺪسلمان :

ﺑﻪ ﻧﻈﻢ ﻭﻧﺜﺮ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﮔﺮ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺳﺰﺍﺳﺖ ﻣﺮﺍﺳﺰﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻧﻈﻢ ﻭﻧﺜﺮﻣﺮﺍﺳﺖ


ﻧﻈﺎﻣﯽ :

ﺯﯾﻦ ﻓﻦ مطلب ﺑﻠﻨﺪ ﻧﺎﻣﯽ
ﮐﺎﻥ ﺧﺘﻢ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﻧﻈﺎﻣﯽ

ﭘﯿﺶ ﻭ ﭘﺴﯽ بست ﺻﻒ کبریا
ﭘﺲ ﺷﻌﺮﺍ ﺁﻣﺪﻭ ﭘﯿﺶ ﺍﻧﺒﯿﺎ


ﭘﺮﻭﯾﻦ ﺍﻋﺘﺼﺎﻣﯽ :

ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﺎﮎ ﺳﯿﻬﺶ ﺑﺎﻟﯿﻦ ﺍﺳﺖ
اﺧﺘﺮﭼﺮﺥ ﺍﺩﺏ ﭘﺮﻭﯾﻦ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ جز ﺗﻠﺨﯽ از ﺍﯾﺎﻡ ﻧﺪﯾﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺳﺨﻨﺶ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺍﺳﺖ

ﻭﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮﮐﻪ ﺍﺯﺣﻮﺻﻠﻪ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎﺣﺎﺻﻞ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻓﺼﻠﯽ ﺑﻨﺎﻡ"ﻣﻔﺎﺧﺮﻩ "ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯﺷﻌﺮﺍ ﺩﺭﺁﻥ ﻭﺍﺭﺩﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩﻥ ﻟﻔﻆ"ﺧﻮﺩﺷﯿﻔﺘﻪ" ﺩﺭﺍﯾﻦﺑﺎﺏ ﮐﺎﺭﯼ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﻧﺎﺷﯿﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﺿﻤﻨﺎ ﮐﺘﺎﺏ #ﺍﺷﮏ_ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻫﻢ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺑﺎﺭ ﺗﺠﺪﯾﺪﭼﺎﭖ ﺷﺪﻩ ﻭﺁﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎﺭﻫﻢ 3 ﻣﺎﻩ ﭘﯿﺶ چاپ شده است.
ﺿﻌﻒ ﺩﯾﮕﺮﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻧﺴﺖ. ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭﻣﻘﺪﻣﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻌﺘﺮﻓﻨﺪ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﻭ ﺗﻔﺤﺺ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩی ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ،ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ؛ﮐﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﺼﺎﻧﯽ ﻣﻬﻢ ﺩﺭﮐﺎﺭﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯﺷﺮﻁ ﻋﻘﻞ ﻫﻢ ﺑﺪﻭﺭﺍﺳﺖ؛ﺿﻤﻦ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺍﺩﻋﺎﯼ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﺳﺖﯾﺎﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮔﻔﺘﻪ ﯾﺎ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﻣﻮﺍﺭﺩﯼ ﺍﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﯽ ﺁﻥ ﭘﯿﺶ ﺍﺯﺍﯾﻦ ﺫﮐﺮﺷﺪ،ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎ ﭘﺮﺳﺶﻭﭘﺎﺳﺨﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺧﺼﻮﺻﯽﺗﺮﯾﻦ ﺯﻭﺍﯾﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻭﺣﺮﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﺁﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﻧﻪ ﺍﺯﺑﺎﺏ ﺣﺐ ﺑﻮﺩﻭﻧﻪ ﺍﺯﺑﺎﺏ ﺑﻐﺾ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﺟﻬﺖ ﮔﻔﺘﻪی ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﮐﻪ ":ﺩﻭﭼﯿﺰﻃﯿﺮﻩ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﺩﻡ ﻓﺮﻭﺑﺴﺘﻦ،بوﻗﺖ ﮔﻔﺘﻦ ﻭ ﮔﻔﺘﻦ بوﻗﺖ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽﻣﻘﺼﻮﺩﻫﻢ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻌﺮﻭﺷﺎﻋﺮﯼ ﻭﻧﻘﺪﺍﺩﺑﯽ ﺁﻗﺎﯼ ﺍﺑﺘﻬﺎﺝ ﯾﺎﻫﺮﺷﺎﻋﺮﺩﯾﮕﺮﯾﻨﺐﻭﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯﺍﯾﺸﺎﻥ ﺷﻌﺮﻫﺎﯾﯽ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﻡ ﮐﻪ ﻻﺍﻗﻞ ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻣﻦ ﺧﻮﺏ ﻭﺩﻟﻨﺸﯿﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ﻭﻟﯽ ﻧﻈﺮﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺷﺮﺣﯽ ﮐﻪ ﺍﺯﺁﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭ ﺑﺎﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪاینکه ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﯾﮏﺷﺨﺺ ﺩﺭﺟﺎﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮐﺘﺎﺏ،ﻧﻈﺮﺍﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ ﮔﺎﻩ ﺿﺪﻭﻧﻘﯿﺾ ﺍﺯﻃﺮﻑ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺷﻮﻧﺪﻩ(ه.اسایه)ﺍﺑﺮﺍﺯﺷﺪﻩﺍﺳﺖ که ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﺮ شأن ﻭﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻧﯿﻔﺰﻭﺩﻩ،ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻗﺎﺑﻞﺗﻮﺟﻬﯽ ﻫﻢ ﺍﺯﺁﻥ ﮐﺎﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ.




94/11/27
#نوشیارحمیدی



@drhamidi