باتشکر از خانواده محترم دکتر حمیدی ﻣﻄﻠﺒﯽ ﮐﻪ ﺩﺭﭘﯽ ﻣﯿﺂﯾﺪ،نوﺷﺘﻪی ﺁﻗﺎﯼ #ﻧﻮﺷﯿﺎﺭﺣﻤﯿﺪﯼ،ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺮﺣﻮﻡ ﺩﮐﺘﺮﻣﻬﺪﯼ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺩﺭﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ ﭘﯿﺮﭘﺮﻧﯿﺎﻥ ﺍﻧﺪﯾﺶ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ ﻣﯿﺒﺎﺷﺪ.

ﭼﻨﺪﯼ ﭘﯿﺶ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﭘﯿﺮﭘﺮﻧﯿﺎﻥ ﺍﻧﺪﯾﺶ ﺑﺪﺳﺘﻢ ﺭﺳﯿﺪ.ﺁﻥ ﺭﺍﻭﺭﻕ ﺯﺩﻡ ﻭﺑﺨﺸﻬﺎﯾﯽ ﺍﺯﺁﻥ ﺭﺍﺧﻮﺍﻧﺪﻡ.ﭼﻨﺪ صفحه ﺍﺯﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻪ ﭘﺪﺭﻡ ﺩﮐﺘﺮﻣﻬﺪﯼ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﺩﺭﻣﻮﺍﺭﺩﯼ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺁﻗﺎﯼ ﺍﺑﺘﻬﺎﺝ (ﻣﺘﺨﻠﺺ ﺑﻪ ﺳﺎﯾﻪ ) ﺑﺎﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺗﻄﺒﯿﻖ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ.ﺩﺭﺻﻔﺤﻪ 370 ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﯿﭙﺮﺳﺪ :

-ﮐﻼﺱ ﻓﺮﻭﺯﺍﻧﻔﺮﭼﻄﻮﺭﺑﻮﺩ؟
ﻭﺍﯾﺸﺎﻥ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ :

-ﺟﺰﺋﯿﺎﺗﺶ ﯾﺎﺩﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﻭﻟﯽ ﻟﺤﻦ ﻭﺣﺎﻟﺘﺶ ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ ﺩﺳﺖ ﻭﺻﻮﺭﺗﺶ ﯾﺎﺩﻣﻪ. ﻭﺑﻌﺪﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ

-ﺟﻠﺴﻪ ﺩﻓﺎﻉ ﺩﮐﺘﺮﺣﻤﯿﺪﯼ ﺷﯿﺮﺍﺯﯼ ﺍﺯﭘﺎﯾﺎﻥ ﻧﺎﻣﻪ ﺩﮐﺘﺮﯾﺸﻮ ﮔﻔﺘﻢ؟ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﯿﺪﻫﺪ :

-ﻧﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ!
ﻭﺍﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭﺟﻮﺍﺏ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ :

-ﺑﻠﯽ...ﺩﮐﺘﺮﺣﻤﯿﺪﯼ ﺍﺯ ﺭﺳﺎﻟﻪی ﺩﮐﺘﺮﺍﯾﺶ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﯿﮑﺮﺩ...ﺩﯾﺪﻡ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻗﺎﺁﻧﯽ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻩ ﯾﺎ ﺩﺍﻭﺭﯼ،ﺩﺍﻭﺭﯼ ﭘﺴﺮﻭﺻﺎﻝ ﺷﯿﺮﺍﺯﯼ... ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺮﺕ ﻭﭘﻼ ﺑﻮﺩ،"ﺍﺻﻼ ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﻫﺮﺩﻭﺗﺎﺷﻮﻥ." 😳😳(میخندد) ﻫﻤﻪ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﻭﺣﻤﯿﺪﯼ ﺗﻮﺿﯿﺢ ﺩﺍﺩﻭﺗﻮﺿﯿﺢ ﺩﺍﺩ. ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﯼ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺷﯿﺮﺍﺯﯼ،ﻋﻠﯽ ﺍﺻﻐﺮﺣﮑﻤﺖ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻫﻤﺸﻬﺮﯼ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺑﻮﺩ.ﺍﺳﺘﺎﺩﻫﺎﯼ ﺩﺍﻭﺭ،ﻓﺮﻭﺯﺍﻧﻔﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﺑﻬﺎﺭ ﻫﻢ ﺑﻮﺩ. ﯾﺎﺩﻡ ﻧﯿﺴﺖ ﺩﻗﯿﻘﺎ.ﺁﻗﺎﯼ ﺍﺑﺘﻬﺎﺝ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﻓﺮﻭﺯﺍﻧﻔﺮ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ ﺗﻮﺿﯿﺤﺎﺕ ﮐﺎﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﻭﺣﻤﯿﺪﯼ ﻫﻢ ﯾﻪ ﭼﯿﺰﺍﯾﯽ ﮔﻔﺖ ﻭ ﯾﻪ ﺧﺮﺩﻩ ﻫﻢ ﺣﮑﻤﺖ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﺧﻮﺏ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ.
ﺑﺎﯾﺪﻋﺮﺽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺩﮐﺘﺮﺍﯼ ﭘﺪﺭﻡ "ﺷﻌﺮ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﺳﯿﺰﺩﻫﻢ " ﺑﻮﺩﻩ است ﻭ ﻧﻪ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﻗﺎﺁﻧﯽ ﺑﺎ ﺩﺍﻭﺭﯼ. ﺍﯾﻦ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ #شعردرعصرقاجار به ﭼﺎﭖ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻭﻡ ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩﻫﺎﯼ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﮐﺘﺮﺣﻤﯿﺪﯼ ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻟﻪ ی ﻣﺬﮐﻮﺭ،ﻧﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﻋﻠﯽ ﺍﺻﻐﺮﺣﮑﻤﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻧﻪ ﻣﻠﮏ ﺍﻟﺸﻌﺮﺍﯼ ﺑﻬﺎﺭ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﺮﻭﺯﺍﻧﻔﺮ،ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺳﻌﯿﺪ ﻧﻔﯿﺴﯽ ﻭﺟﻨﺎﺏ ﺍﺣﻤﺪ ﺑﻬﻤﻨﯿﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺷﺮﺡ ﺣﺎﻟﻬﺎﯼ ﭼﻨﺪﯼ ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻧﯿﺰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﯾﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺿﻤﻦ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩﺁﻗﺎﯼ ﺍﺑﺘﻬﺎﺝ ﻫﻢ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﮐﺮﺩﻩ،ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺩﺍﻭﺭﯼ ﺑﺎ ﻗﺎﺁﻧﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻌﺪﻫﻢ ﺍﯾﻨﻄﻮﺭﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻪ ﻋﻠﯽ ﺍﺻﻐﺮ ﺣﮑﻤﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺸﻬﺮﯼ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﺧﻮﺏ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ،ﮐﻨﺎﯾﻪ ﺁﻣﯿﺰ ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻣﯿﺮﺳﺪ.ﻭﺣﺎﻝ ﺁﻧﮑﻪ ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﺷﺪ ﺟﻨﺎﺏ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺻﻼ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﯼ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.

ﺁﻗﺎﯼ ﺍﺑﺘﻬﺎﺝ ﺩﺭﺟﺎﯾﯽ ﺍﺯﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﯿﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺣﺎﻻﭼﺮﺍ ﻭ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺳﺒﺒﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭﺟﻠﺴﻪ ﺩﻓﺎﻋﯿﻪ ﺩﮐﺘﺮﺍﯼ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﯼ ﮐﺎﻣﻼ ﺁﮐﺎﺩﻣﯿﮏ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟؟؟

ﺩﺭﺟﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ (ﺹ 884 )ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﯿﭙﺮﺳﺪ :
-ﺑﺎﺣﻤﯿﺪﯼ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺷﻬﺮﯾﺎﺭﺣﺮﻑ ﺯﺩﯾﺪ؟
ﻭﺍﯾﺸﺎﻥ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ :

-ﻣﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺯﻭﺩﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﻧﯽ ﺷﻬﺮﯾﺎﺭ هست.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻭ ﺑﺎﻫﻤﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺑﻮﺩ ... ﻭﻟﯽ ﺁﺩﻡ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩ ...ﯾﮏ ﺑﺎﺭﻫﻢ ﺑﯿﭽﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭﯼ ﺷﻌﺮ ﮐﻪ ﺩﺭﻗﺪﺡ ﺷﺎﻩ ﺳﺎﺧﺖ،ﺍﺫﯾﺖ ﺷﺪ.ﯾﮏ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﺍﺳﻢ ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ ﺳﯿﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍﺯﺷﻬﺮﯾﻮﺭ 20 ﺁﻥ ﺭﺍﻣﻨﺘﺸﺮﮐﺮﺩ ... ﺷﻌﺮﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﯿﺶ ﻫﺴﺖ.ﺑﻌﻀﯽ ﺷﻌﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺧﻮﺏ ﺳﺎﺧﺘﻪ ..ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺍﮔﺮﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻟﻮﺱ ﻧﻤﯿﮑﺮﺩ ﻭﺷﻌﺮﻫﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ : ﺩﯾﺪﻣﺶ ﺁﺧﺮﺑﻪ ﮐﻮﺭﯼ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺁﺑﺴﺘﻦ ﻣﻦ....ﺑﭽﻪ ﺩﯾﻮﯼ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﯽ ﻓﺮﺩﺍ ﺑﺮﺁﺭﺩ ﺷﯿﻮﻥ ﻣﻦ،ﻧﻤﯿﮕﻔﺖ،ﺷﺎﻋﺮ خوبیﺑﻮﺩ ....
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﻢ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ : ﺩﺭﺣﻤﯿﺪﯼ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﺮحله ی ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ،ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﺣﻤﯿﺪﯼ را ﺭﻭﯾﻪ ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺗﻠﻘﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ.ﻭﻟﯽ ﺁﻗﺎﯼ ﻋﻈﯿﻤﯽ!نمیدﻭﻧﯿﻦ ﺩﺭﺍﻭﻥ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﭼﻘﺪﺭﮔﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ #ﺍﺷﮏﻣﻌﺸﻮﻕ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﯿﺸﺪ ﻭﻟﯽ ﺧﯿﻠﯽ ﺯﻭﺩﺍﻓﺖ ﮐﺮﺩ ﻭﺷﺪ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺧﺘﺮﻫﺎﯼ ﻣﺪﺭﺳﻪ.
ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﯿﭙﺮﺳﺪ :

-ﺷﻌﺮﻫﺎﯼ ﺑﻌﺪﯾﺶ ﭼﯽ؟
ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ :

-ﭼﻨﺪﻭﻗﺖ ﭘﯿﺶ ﺑﺎﺷﻔﯿﻌﯽ ﺣﺮﻑ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﭘﯿﺶ ﺍﻭﻣﺪ...ﺷﻔﯿﻌﯽ ﻣﯿﮕﻔﺖ : ﺍﮔﺮ ﺩﻩ ﺷﺎﻋﺮﻣﻌﺎﺻﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯿﻢ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﯿﻢ،ﺣﻤﯿﺪﯼ ﯾﮑﯽ ﺍﺯﺍﯾﻦ ﺩﻩ ﻧﻔﺮﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎﺷﻪ ...ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻡ ﺩﺍﻭﺭﯼ ﺩﺭﺳﺘﯿﻪ.ﺣﻤﯿﺪﯼ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺷﺎﻋﺮ ﺧﻮﺑﯿﻪ. ﺷﻌﺮﻫﺎﯼ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺑﯽ ﺩﺍﺭﻩ.ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺧﻮﺏ.ﻗﺼﺎﯾﺪﻋﺎﻟﯽ.


ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻘﻞ ﻗﻮﻝ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﻮﻕ ﺑﺎﯾﺪ ﻋﺮﺽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﭘﺪﺭﻡ ﺑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻗﺮﯾﺐ ﺑﻪ ﯾﻘﯿﻦ ﺷﻬﺮﯾﺎﺭ ﺭﺍ ﯾﮏ ﺑﺎﺭﻫﻢ ﺭﻭﺩﺭﺭﻭ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﻧﯽ ﺍﻭﺑﺎﺷﺪ.ﺷﻬﺮﯾﺎﺭﻫﻢ ﺍﺻﻮﻻ بمعنی ﺭﺍﯾﺞ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻮﭘﺮﺩﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ حمیدی بیشتر ﺑﺎ ﻧﻮﭘﺮﺩﺍﺯﺍﻥ ﻣﺸﮑﻞ داشت؛یا ﺑﻬﺘﺮ بگویم ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﻧﯽ ﺑﻮﺩﻥ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﺎﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﺷﻬﺮﯾﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﺎﻋﺮﯼ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎﻻ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺷﺖ.ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﺷﻌﺮﯼ ﮐﻪ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ ﮔﻔﺘﻪ،ﭼﻨﯿﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍﺑﯿﺎﻥ ﻣﯿﮑﻨﺪ :

ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺁﺷﻨﺎ ﭼﻮ ﻧﯿﻤﺎ ﻧﯿﺴﺖ

"ﺳﻮﺍﯼ ﺷﻌﺮ" ﺧﻼﻓﯽ ﻣﯿﺎﻧﻪ ﻣﺎ نیست

ﺍﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ ی ﺍﻧﺲ ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺮ ﺍﺳﺖ

ﻣﯿﺎﻧﻤﺎﻥ ﺳﺮﺁﻥ گفتگوست،"ﺩﻋﻮﺍ" ﻧﯿﺴﺖ

ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﻣﯿﺒﯿﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺧﻮﻧﺨﻮﺍﻫﯽ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﭘﺪﺭﮐﺸﺘﮕﯽ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁﻗﺎﯼ ﺍﺑﺘﻬﺎﺝ ﺍﯾﻦ ﺗﻌﺒﯿﺮ"ﺩﺷﻤﻨﯽ ﺧﻮﻧﯽ" ﺭﺍ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭﺍﯾﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭﺗﻮﺻﯿﻒ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﯿﻦ ﺷﻌﺮﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺑﯿﻦ ﺧﻮﺩ ﺷﻌﺮﺍﯼ ﻧﻮﭘﺮﺩﺍﺯ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﺗﻌﻤﺪﯼ ﺩﺭﮐﺎﺭﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ این ﺟﺎﻟﺒﺘﺮ است ﮐﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺯﻣﯿﻨﻪ "روانشناسی" ﻭ "ﺭﻭﺍﻧﭙﺰﺷﮑﯽ" ﻫﻢ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ ﻭﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ :

-ﺩﺭ ﺣﻤﯿﺪﯼ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪی ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺭﺳﯿﺪ!



#نوشیارحمیدی



@drhamidi