چون این منظومه را در ضمن تب های دردناک و شدیدی که منجر بظهور رماتیسم و جراحی لوزه ها شده است گفته ام عنوان آن را "هذیان"گذاشته ام.دکتر حمیدی.



#هذیان



دیدی که آخر آسمان دوری بکام من نزد؟!

وین ساقی پادر هوا جامی بجام من نزد؟!

وقتی که زد کوس مهی*بالای بام من نزد؟!

چون قرعه ی نکبت بزد الا بنام من نزد؟!

من کنده ام بنیاد دل،دل میکند بنیاد من!
کس نشنود فریاد او،او نشنود فریاد من!

شب آمدی،شب آمدی،ای آتش تب آمدی؟!

ای آتش تب آمدی،ای مرغ یارب آمدی؟!

پروین من باز از وفا با مشک اشهب آمدی؟!

وی جان تو هم مردی شدی از سینه تا لب آمدی؟!

خوب آمدی،خوب آمدی،بالی بزن پرواز کن
این در بروی من ببند،آن در برویم باز کن

آی استخوانم ای خدا،وای استخوانم ای خدا

خواندی بنام زندگی در هفتخوانم ای خدا

دادی بآب دیدگان خون رخانم ای خدا

باری بخوانم سوی خود تا بر تو خوانم ای خدا


یک نغمه از آن نغمه ها کز اشکها آبت برد
لالم زبان باد ای خدا از دیدگان خوابت برد

ای اشک تاکی از وفا بنشینی اندر دامنم

پنهان کنی در جان خود روی نگار ارمنم

بنمائیش گیسو فشان غافل که آن خسرو منم

آری منم کاین عشق او با جان برآید از تنم

او را در این ناخرمی هردم ببالینم مکش
کین شب از من پیش او،آن خصم دیرینم مکش

از پهلویی بر پهلویی غلطیدنی جان دادنی

وز گوشه ای تا گوشه ای خود را کشاندن مردنی

آنکس که بر کوهی گران رفتی سبک چون پازنی*

هردم سبک پیچد کنون همچون زن آبستنی

هرلحظه ریزد قلب او وآگه کند از رفتنش
یعنی ز ریزش های دل پیداست پایان تنش

خرم دیار نیستی وآن خواب سنگین گران

کانرا نمی آرد بسر گشت سپهر و اختران

آنجا که دل ایمن شود از رنج عشق دختران

سر فارغ از افسانه ها،جان فارغ از افسون گران

خوابی چنین خوش داشتن بهتر از این آزارها
من آرزو این خواب خوش در سینه بودم بارها

سودی چه بردم پیش از این زان سالهای طی شده

برجا چه مانده است از تنم جز پیکری چون نی شده

تا کی بغلطم بر زمین چون آهوان پی شده

جان در پی دل پرزده،دل در هوای وی شده

سی سال و اندی زندگی بس بود جان کندن مرا
ای قلب از رفتن بمان کمتر بفرسا تن مرا

چون مرغ شب داند خدا خون میچکد از نای من

وز لب نمیآید برون آرام و آسان وای من

این امشب خونین من وآن نکبت فردای من

از محبس مسعود شد بدتر حصار نای من

او را اگر خون بود دل،دیگر دهان پر خون نشد
وز لکه های خون دل سر تا بپا گلگون نشد

وه سوختم،وه سوختم،از تاب تب افروختم

یک عمر علم آموختم،نام نکو اندوختم

نه باغ نو آراستم،نه جامه ی نو دوختم

ور آتشی جائی زدم جان بدی ها سوختم

گر مرگ در این تیرگی امشب بتازد بر سرم
چه مانده ام بهر زنم یا چیست بهر دخترم!

نه ای قلم ای بوریا* آخر چرا کردی ریا

دانی که من در زندگی بیحاصلم زین کیمیا

زانها که ماند از پدر زانها که ماند از نیا

مانند عمری این دوتن در عیش و ناز و کبریا

ای مرگ مشنو آن سخن پیش آی و بر دوشم بکش
یا سینه از هم باز کن چون جان در آغوشم بکش

گر نیست اندر خانه ام آلات خان عنصری

یا در کنار مطبخم آن دیگدان عنصری

صد بار بینی پخته تر جانم ز جان عنصری

این دختران طبع من،آن دختران عنصری

فردا که من پنهان شوم این گفته ها پیدا شود
گسترده همچون نور مه، در شهر و در بیدا* شود

گر در زبان دیگری چندین گهر میریختم

وین کاخهای بر شده،از سیم و زر میریختم

یا این همه در لفظ ها خون جگر میریختم

اکنون ز هر بام و دری گلها بسر میریختم

در خانه روزی اینچنین گنجی گهر میداشتم
وین بار درد از دوش خود با سیم بر میداشتم

چندان دمیدم جان خود در جان شعر پارسی

کاو شد پس از پیری جوان،من پیر گشتم پیش سی

وامروز اگر دانشوری نیکو نماید وارسی

کم بلبلی بیند چو من از بعد جنگ قادسی

داند که من در کودکی کندم بنای رودکی
سنجیدن سنگ و گهر نادانی است و کودکی

بس شب که زیر آسمان من بودم و مرغ شبی

من نغمه خوانان بر لبی او وای گویان از تبی

گاهی بما چشمک زنان از دور چشم کوکبی

گاهی خروسی پرکشان دنبال بانگ یاربی

زینگونه شبهای سیه بر من ز گفتن روز شد
گوینده ای شد آتشی تا گفته اش جانسوز شد

ای دشمنان خانگی،ای کینه کش اعضای من

قلب من و نای من و آرنج و دست و پای من

رحمی که دیگر مرغ شب شد خسته از آوای من

گم شد صدای وای او در ناله های وای من

صیاد اگر ماند مرا زینگونه در پشت دری
فردا نیابد در قفس از من بجز مشت پری!




26/11/30تهران


#حمیدی_شیرازی
#چارپاره_ها


مهی:به کسر اول،مهتری،بزرگی،سری،سروری

پازن : رنگ،بز کوهی

بوریا : حصیر

بیدا : بیابان و دشت



@drhamidi