#مادرم_چه_گفت
دوش بر گردون نظرها بود و گشت اخترانم
دلبریها کرد با من آسمانی اخترانم
آسمانی دختران،این اختران،این دخترانم
تاسحر خواندند بس افسانه از افسونگرانم
مرغ شب نالید و من بر ناله اش اختر فشاندم
دور از چشم شما تب داشتم گوهر فشاندم
مست گیتی بودم و مست نگار دلبر خود
مست بازیهای گردون بودم و بازیگر خود
"ارمغان ری"همی خواندم میان دفتر خود
گوهر غلطان همی کردم نثار گوهر خود
چشم من گوهر همی افشاند بر تنهائی من
دفتر من قصه ها میگفت از شیدائی من
کم کمک مهتاب رفت و کم کمک گاه سحر شد
مهر از خاور نیامد،ماه اندر باختر شد
گیتی اندر چشم من از تیرگی زیر و زبر شد
تیره شد،تاریک شد،تاریک شد،تاریکتر شد
اشکی اندر دیده بودم،عالمی در آب دیدم
خود ندانم آنچه دیدم دیده ام یا خواب دیدم
دیدم اندر تیرگی لغزید دستی بر سر من
نرم نرمک بوسه زد لعلی لب پرگوهر من
اشک چشمی غلط زد افتاد در چشم تر من
ناله ای جانکاه بر شد از کنار بستر من
گفت کای بیدادگر از عشق خویشم چند سوزی؟!
من نه شام تیره ام!چون شمع پیشم چند سوزی؟!
کور بادا دیده ام،زینگونه بیمارت نبینم!
تا سحر هرشب چو مرغ شام بیدارت نبینم!
گوهر والای من!زینسان گهربارت نبینم!
کودک زیبای من!زینگونه بیزارت نبینم!
خرمنم آتش زدی،آتش در این خرمن فکندی
مادر مجنون نیم کین آتشم بر تن فکندی
خسته کردی جان من از بس که هرشب وای کردی
سیرم از باغ جهان زین بانگ جان فرسای کردی
آخرم چون مادر مسعود گوهرزای کردی
زندگانی تیره و گیتی حصار نای کردی
آتش افتد بر تنی کین گونه میسوزد پر تو
مردی از افسون دلداری،بمیرد مادر تو!
چندخواهی خواند این آهنگ جانفرسای بر من؟!
تابکی گیتی چنین داری حصارنای بر من؟!
تا کی از عشق تو گرید چشم گوهرزای بر من؟!
چند گوئی وای بر من؟!چند خوانی وای بر من؟!
در جهان کاری بغیر از عشق لیلائی نداری؟!
گر بمیرم من تو مجنونی و پروائی نداری؟!
چشم تا برهم زدم در عاشقی بالا گرفتی
راه نالیدن بمن از چشم خونپالا گرفتی
اشک چشم من بیاد نرگس شهلا گرفتی
همسر مجنون شدی،مجنون شدی،لیلا گرفتی
فرقها دارند لیلای تو و لیلای مجنون
کین هریمن بوسد و او چشم خونپالای مجنون
کم کمک بینم ز رنج عشق جانی خسته داری!
چشم شادی از گلستان جهان بربسته داری!
چهره ای آشفته داری،خاطری وارسته داری!
دل بجائی بسته و از عالمی بگسسته داری!
زان همی ترسم که دیگر مرغ خوشخوانی نبینم!
یعنی اندر بسترت جز جسم بیجانی نبینم
تا جوان بودم ،بعشق لیلی و مجنون گرستم
داستانها خواندم و بر داستانها خون گرستم!
صبح تا شب خواندم و از دیدگان جیحون گرستم!
بر فراز قبرشان چون عاشقی مفتون گرستم!
بیخبر از آنکه در پیری رخ مجنون بشویم!
یعنی از مژگان تر چهر تو اندر خون بشویم!
مادر مجنون منم،مجنون من،بیداد کم کن!
اندکی آرامتر شو،ناله و فریاد کم کن!
قصه ی وامق مگو،اندیشه ی فرهاد کم کن!
بانگ فرهادی مزن،از عشق شیرین یاد کم کن!
ورنه فردا بر سر خاکم چو مجنون خون بریزی!
خون دل بر مدفنم چون دیده ی مجنون بریزی
حیف باشد بر کسی کین کلک گوهرزای دارد
کز پی شامی سیه چون مرغ شب آوای دارد
دختری نادلربا را دلبری ترسای دارد
گیتی زیبنده را بر خود حصار نای دارد
هرکه را خواهی رخت را بوسد و پایت ببوسد!
دفترت را بوسد و لعل گهرزایت ببوسد!
هیچ میدانی چه کرد این خامه ی افسونگر تو؟
هیچ میدانی چه میگوید لب پرگوهر تو؟
هیچ میدانی چه زهری میچشم از شکر تو؟
هیچ میدانی چه با من میکند شعر تر تو؟
از تو در پیش خدا نالم گر این دفتر نبندی!
گرچه گوهرزاست کلکت راه بر گوهر نبندی!
اشک میلغزید و می افتاد از چشم تر او
بوسه میزد بر لبان من لب چون شکر او
گوهر افشان چشم او بر چهره ی چون آذر او
چشم من گوهر فشان بر چهره ی پر گوهر او
در کنارم قصه خوان پروانه آسا بال و پر زد!
تا بدانگه کز گریبان افق خورشید سر زد!
چون سپیده تافت،یاد آن بت خونخوار کردم
قصه ی دوشینه را با دلبر عیار کردم
بوسه ای از دور بر آن لعل شکر بار کردم
اشک آخر را نثار مقدم دلدار کردم
بستم از آن پس بفرمانهای مادر دفتری را
دفتری را بستم و آسوده کردم مادری را
#حمیدی_شیرازی
@drhamidi
Post #153
533
Forwarded from مهدی حمیدی شیرازی