#ظهیر_فاریابی


طاهر بن محمد،متخلص به "ظهیر" از اهالی فاریاب بلخ بوده و مانند غالب شعرای معاصر خود،در زبان فارسی و تازی تبحر و تسلط داشته،از علوم متداول زمان خویش نصیب و بهرهٔ کامل گرفته،کمترین هنر خود را شاعری میداند.

فن اصلیش در شعر،قصیده سرائی است.در حدود نیمی از دیوانش قصیده و نیمهٔ دیگر،قطعه و غزل و رباعی است.و اشعار او رویهمرفته قریب چهار هزار و پانصد بیت میشود.

قصائد او باهمان خصوصيات سابق الذکر و بیشتر در مدح حکام نقاط مختلف ایران،از قبیل نیشابور و مازندران و آذربایجان،مانند طغانشاه و اردشیر باوندی و محمد بن ایلدگز و قزل ارسلان و نصرت الدین ابوبکر است.

در دیوان کوچک و چند هزار بیتی او به نسبت دیگران قصائد خواندنی کم نیست و زبان او از جهت تعبیر و بیان میتواند رابطه "سبک خراسانی" با "سبک فارسی" شمرده شود؛زیرا بیان وی در مدایح تقریباً همان بیان انوری است که تاحدی جزالت و فشردگی و استحکام آن،کاسته شده و در تغزل و پند،همان زبان سعدی است که بدان حد از لطف و ظرافت و جمال نرسیده،بنابراین قصائد وی اگرچه طمطراق وطنطنه و شکوه قصائد "خراسانی" را ندارد از نرمی و لطافتی که بتواند منشاء و مبداء غزلهای جذاب و دلنشین "فارسی" شود خالی نیست و عجب در این است که با این حال غزلهای خود او بکلی از دقایق غزلی بی نصیب است.

قطعات او نیز مانند اکثر قصائدش،وقف بر مدح و ثناست و درمیان آنها چندین قطعهٔ بالنسبه خوب پیدامیشود.رباعیانش از غزالیانش کم ارزش تر است.

چیز دیگری که در باره وی باید گفت این است که وی در تنظیم و تنسیق کلمات و ایراد معانی،بسیار نازک اندیش بوده و در اشعار او مخصوصاً در مدایح و تغزلات مضامین بکر موجود است.

وفات او در شهر تبریز اتفاق افتاده و سال وفاتش تقریبا 598 بوده است.




#دکتر_مهدی_حمیدی_شیرازی
#بهشت_سخن




@drmhamidi