#فردوسی



ابوالقاسم حسن بن اسحق فردوسی شاعر حماسه سرای بزرگی است که در فن خود تا کنون نظیر و همتائی نداشته است.

اثر جاوید او شاهنامه است که بقول خودش در سال چهارصد هجری بپایان رسیده و چون در چند جای آن بزحمت سی یا سی و پنج سالهٔ خود در آن کار اشاره میکند پس در سال 365 یا 370 یعنی بیست و چهار سال،یا نورده سال پیش از سلطنت محمود غزنوی (421-389) شروع شده،باین دلیل افسانهٔ قرارداد فردوسی و محمود علاوه بر آنکه موافق با عقل نیست،مخالف با تاریخ است.آنچه میتوان احتمال داد این است که فردوسی در اواخر کار خود بعلل بسیاری بدربار محدود رفته و از او امید کمک داشته،اما سعایت درباریان شاه را بر وی غضبناک نموده و ناچار شاعر پیر از بیم پادشاه تا سال 416 بدربدری و سرگردانی افتاده،در این سال مرگ فرا رسیده و او را از خشم محمود رهائی داده است.

فردوسی علاوه بر آنکه شاعر بلیغ و چیره دستی است،داستانسرای ماهر و هنرمندی است و همین شخصیت مضاعف است که دیگران را با او مجال برابری نمیدهد.

شاهنامه فردوسی بگفتهٔ خودش بالغ بر شصت هزار بیت بوده و اکنون در حدود پنجاه هزار بیت آن باقی است و در این پنجاه هزار بیت با آنکه اشعار سست و متوسط هم پیدا میشود قطعات پرمغز و ابیات جزیل و استوار وداستانهای جاندار و بی نظیر بسیار است و شاهنامه یکی از امهات کتب فارسی بشمار میآید.

داستانهای ایرج - سهراب - خون سیاوش - کیخسرو - اسفندیار،از عالیترین داستانهای شاهنامه است و بعضی از قسمتهای بزم انوشیروان،از برجسته ترین قسمتهای حکیمانهٔ آن کتاب است و بر هر فارسی زبانی فرض است که این قسمتها را بدقت مطالعه کند.



#دکتر_مهدی_حمیدی_شیرازی
#بهشت_سخن (شعرای قرن پنجم هجری قمری)



@drmhamidi