در قابِ یک تصویر، دو بلندآوازه‌ی فرهنگ ایران ایستاده‌اند؛
یک‌سو همایِ قصه‌های پُرامید، بانو هما ارژنگی؛ بانویی که شعر را تنها نمی‌سراید، بلکه با صدای رسا و آهنگین خویش، جانِ واژه‌ها را به پرواز درمی‌آورد و چامه‌های میهنی‌اش را چون نغمه‌ای از ژرفای جانِ ایران برمی‌خیزاند.
و سوی دیگر، استاد میرجلال‌الدین کزازی؛ آن پارسی‌دانِ بلندآوازه که هرگاه سخن می‌گوید، گویی واژه‌های کهنِ این سرزمین از ژرفای تاریخ برمی‌خیزند و بر زبان او جامه‌ای نو می‌پوشند؛ بی‌پیرایه، استوار و سرشار از شکوهِ زبان پارسی.
و چه نیکوست این هم‌نشینی؛
یک تن، شعر را به آواز می‌آراید و دیگری، زبان را به شکوه.
این قاب، تنها تصویرِ دو انسان نیست؛
تصویرِ دیدارِ دو رود است که از دو کرانه آمده‌اند تا در یک لحظه، به دریای فرهنگ ایران بپیوندند.
مهربانو ارژنگی گرامی،
این تصویر را باید نه فقط دید، که خواند؛
چرا که در آن، همایِ شعر در کنارِ نگهبانِ واژه ایستاده است؛
و چه نیک‌بخت است فرهنگی که هنوز چنین فرزندانِ سربلندی دارد. 🌸🌸
با ادب و سپاس معصومی
Post #8196
1.53K
Forwarded from رضاM انسانیت برترین آیین زندگیست.