حدود 100 ساعته که ایران دوباره توی یک وضعیت بحرانی و تلخ فرو رفته؛ خبری از آرامش نیست، و دل خیلی‌ها پر از نگرانی، ترس، خشم یا فقط یه جور بی‌حسیه...

انگار هیچ‌وقت قرار نیست مردم ما طعم یک زندگی عادی، بدون دغدغه‌های حاد رو بچشن. خسته‌ شدیم، درمانده‌ایم، هنوز درد های قبلی خوب نشده، زخم جدید باز میشه و حتی فرصت سوگواری برای حال بدمون رو نداریم...

100 ساعته که چشم خیلی‌ها خوابی ندیده. نه فقط از صدای انفجار و استرس؛ از فشار روانی سنگینی که رو دوش همه افتاده، از بی ثباتی و فکر به چگونگی فردا، نگرانی بچه‌ها و جوون‌ها از آیندشون، دلهره سرپرست از بیکاری و ناتوانی تامین غذای خانواده...

@Documentary20