در کشوری که تورم، قدرت خرید مردم را سال‌به‌سال بلعیده، خیلی‌ها دیگر نه توان خرید خودروی نو را دارند و نه حتی توان خرید یک خودروی کارکرده نسبتاً سالم. برای بخش بزرگی از مردم، همان پراید، پژو یا سمند قدیمی تنها چیزی است که با هزار بدبختی توانسته‌اند بخرند و با آن زندگی و کارشان را بچرخانند.

حالا در همین شرایط، دولت تصمیم گرفته خودروهای تولید سال ۱۳۸۵ و قبل از آن را از سهمیه بنزین یارانه‌ای محروم کند.

واقعاً قرار است چه اتفاقی بیفتد؟

کسی که اگر پول داشت، همین امروز ماشینش را عوض می‌کرد، حالا با چه پولی باید خودروی جدید بخرد؟ با درآمدی که هر روز از ارزشش کم می‌شود؟ یا با قیمت‌هایی که خودرو را از یک وسیله مصرفی به کالایی تبدیل کرده‌اند که خریدنش برای بخش بزرگی از جامعه تبدیل به رؤیا شده است؟

اگر خودروهای فرسوده مشکل آلودگی، مصرف سوخت و ایمنی دارند، راه‌حلش روشن است: فراهم کردن امکان واقعی نوسازی ناوگان؛ نه تنبیه مردمی که توان نوسازی ندارند.

نمی‌شود سال‌ها تورم ایجاد کرد، قدرت خرید مردم را از بین برد، قیمت خودرو را به آسمان رساند و بعد به همان مردمی که دیگر توان خرید خودروی جدید ندارند گفت: «ماشینت قدیمی است، پس سهمیه بنزینت را هم قطع می‌کنیم.»

خودروی قدیمی برای خیلی از این مردم انتخاب نیست؛ آخرین چیزی است که توانسته‌اند با جیب خالی‌شان بخرند.

مردم را اول به جایی رسانده‌اید که توان خرید ماشین جدید ندارند؛ حالا همان ناتوانی مالی را هم دارید برایشان جریمه می‌کنید. چنین طرحی رسما انتقال هزینه ناکارآمدی و تورم به دوش همان مردمی است که از همه کمتر توان پرداختش را دارند.

صد البته چنین متنی نیز برای انسان‌نماهایی که تمام فکر و ذکرشان، سردادن شعار‌هایی با مضمون ایستادگی مردم، چه در برابر تحریم و چه برابر تورم و امثالهم است، شبیه یاسین در گوش خر خواندن می‌ماند. اما تجربه نشان‌داده، سکوت در برابر چنین طرح‌هایی، موجب فشار و سرکوب‌های بیش از پیش خواهد شد.

-چه‌خبر