چرا برای هر قابلیت جدید یه دیتابیس یا سرویس جدا اضافه می‌کنیم؟! بیا خلاصه بگم ، یه ابزار واست کافیه

​این روزها برای ساخت یه MVP ساده، معماری پروژه‌ها شبیه غول بی شاخ و دم شده:
- برای کش میریم سراغ Redis
- برای سرچ وکتوری پای Pinecone رو باز می‌کنیم
- برای سرچ متنی پیشرفته Elasticsearch می‌زنیم
- برای تسک‌های زمان‌بندی‌شده ابزارهای خارجی کنار می‌ذاریم
- برای اسناد و داکیومنت‌ها هم یه سر به MongoDB می‌زنیم!
​نتیجه؟ پیچیدگی زیرساخت، هزینه‌های بالا و نگهداری سرسام‌آور!

​اما نکته جالب اینه که همین Postgres (پستگرس) که بیش از ۳۰ سال قدمت داره، مثل یک چاقوی سوئیسی همه‌فن‌حریف می‌تونه تا مقیاس‌های بسیار خوبی جای تمام این ابزارها رو پر کنه:

​1- کش بدون ریدیس: با استفاده از UNLOGGED TABLES نوشتن فوق‌العاده سریع با مکانیزم کش در دسترسه

2- وکتور دیتابیس با PGVector: بدون نیاز به ابزار جداگانه، امبدینگ‌های هوش مصنوعی رو ذخیره و سرچ کنید.

3- جستجوی متنی (Full-Text Search): به لطف tsvector و ایندکس‌های GIN نیازی به الاستیک‌سرچ برای اکثر پروژه‌ها نیست.

4- داده‌های مکانی و نقشه‌ای با PostGIS: یکی از قدرتمندترین موتورهای تحلیل مکانی در کل دنیای نرم‌افزار.

5- جاب‌های زمان‌بندی‌شده با pg_cron: اجرای اسکریپت‌ها و کران‌جاب‌ها مستقیماً داخل خود دیتابیس.

6- ذخیره اسناد NoSQL با JSONB: جستجو و فیلتر روی فایل‌های JSON بدون نیاز به مونگو.
​
نتیجه‌گیری:
تا زمانی که پروژه به مقیاس صدها هزار کاربر یا نیازهای خیلی خاص نرسیده، معماری رو ساده نگه دارید (Keep It Simple). یک نمونه Postgres خوب کانفیگ‌شده، بیش از ۹۰ درصد نیازهای شما رو جواب میده!

@DevTwitter | <Jafar Ghorbani/>