قدیما یه ترمز طبیعی وجود داشت که نمی‌گذاشت پروژه‌ها بی‌خودی پیچیده بشن، و اون هم هزینه کد زدن بود.
اگه ساخت یه Microservice جدید دو هفته وقت می‌برد، تیم قبل از این‌که دست به کد بشه، حداقل دو بار فکر می‌کرد ببینه واقعا لازم هست یا نه.

الان اما با این ابزارها، از Copilot تا Cursor و Claude، ساخت یه سرویس جدید چند ساعته انجام می‌شه. و مشکل از همینجا شروع میشه، چون می‌تونیم بسازیم، پس می‌سازیم.

خیلی وقتا این روزها می‌بینم که یه محصول هنوز صد تا کاربر هم نداره ولی رفتن سراغ Microservices. یا برای یه CRUD ساده Event Sourcing پیاده کردن. یا یه عالمه لایه Abstraction ساختن برای آینده‌ای که معلوم نیست اصلاً بیاد یا نه. یا اپلیکیشنی که راحت روی یه VM جواب می‌داد رو بردن روی Kubernetes.

مشکل اصلی اینه که هوش مصنوعی هزینه نوشتن کد رو کم کرده، اما هزینه نگهداریش رو نه.
هر سرویسی که اضافه می‌کنی یعنی نگهداری، یعنی دیباگ کردن و مانیتور کردن سخت‌تر، یعنی بار ذهنی بیشتر برای هر آدم جدیدی که میاد تو تیم، و یعنی هزینه زیرساخت و CI/CD بیشتر.

به نظرم YAGNI، یعنی چیزی که لازم نداری رو نساز، الان از همیشه مهم‌تر شده. چون الان ساختن چیزی که بهش نیاز نداری خیلی راحت‌تر از قبله.

معماری خوب اون نیست که بیشترین الگوها توش استفاده شده باشه. معماری خوب یعنی ساده‌ترین راهی که مسئله الانت رو حل می‌کنه و در عین حال راه رشد رو هم نمی‌بنده.

سادگی یه تصمیم حرفه‌ایه، نه نشونه بی‌تجربگی.

@DevTwitter | <Amir Rahimi Nejad/>