چرا گولنگ رو ترجیح میدم؟

برای مقایسه جاوا رو انتخاب کردم چون خودم بیشتر باهاش کد زدم و البته برای زبان‌های دیگه هم قابل تعمیم هست.

فرض کن می‌خوای یه وب اپ یا API بنویسی. تو گولنگ، به جز درایور دیتابیس، هیچ وابستگی خارج از کتابخونه استاندارد لازم نداری. برای بیلد، تست و مدیریت وابستگی ابزار لازم همراه با کامپایلر هست.

تو جاوا برای یه وب اپ باید از Maven یا Gradle استفاده کنی چون نیاز به دیپندنسی داری حتی برای ساده ترین کارها و باید فایل pom.xml یا build.gradle بنویسی. برای اجرا کردن پروژه باید اپلیکیشن سرور نصب کنی. خلاصه قبل از اینکه حتی یه خط کد بزنی، باید یه اکوسیستم رو راه بندازی.

دیپلوی پروژه گولنگی خیلی راحترهست. بعد از `go build`، یه فایل باینری مستقل می‌گیری که می‌تونی روی هر سرور بدون اینکه گو نصب باشه، اجرا کنی.
تو جاوا باید JRE یا JDK و اپلیکیشن سرور نصب باشه، باید حواست به مدیریت وابستگی‌های native، نسخه JVM و تنظیمات GC باشه. تو گو این دردسرها رو نداری.

نبود وابستگی‌های خارجی برای گولنگ یعنی کمتر شدن دردسرهای نگهداری، آپدیت کردن (بکوارد کامپتیبل بودن و منسوخ نشدن و ...) و باگ‌های امنیتی هزار تا پکیج جانبی

تو جاوا، پروژه‌ میانگین ده‌ها وابستگی (مثلاً Spring, Hibernate, Log4j, Guava, Apache Commons) داره. که مثلا Log4j با یه باگ امنیتی کل دنیا رو بهم ریخت. تو گولنگ تقریباً هیچ وابستگی خارجی برای کارهای روزمره ندار و استاندارد لایبرری اکثر نیازها رو جواب میده: HTTP/2 client & server, JSON, HTML templates, encryption, SQL, compression, testing, benchmarking, profiling

تو جاوا استاندارد لایبرری خوبه ولی خیلی از چیزها رو نداره مثل JSON و HTTP client که قبلاً خیلی ضعیف بود (نسخه ۱۱ به بعد بهتر شد ولی هنوز برای کارهای حرفه‌ای از Apache HttpClient استفاده می‌شه)، و باید از لایبرری خارجی استفاده کنی.

تو گو با go func() می‌تونی هزاران کار همزمان با حافظه کم (چند کیلوبایت هر گوروتین) راه بندازی و ارتباط بینشون با channel ساده و امنه. تو جاوا اما قدیم هر Thread چند مگابایت حافظه می‌خواست، پس نمی‌تونستی تعداد زیاد داشته باشی. باید از ExecutorService یا CompletableFuture استفاده می‌کردی که کلی کد اضافی داشت. الان virtual threadها اومدن بهتر شده، ولی هنوز مدیریتش سخت‌تر از گوروتین گولنگ است.

سینتکس گولنگ واقعا ساده‌ست، تو چند روز می‌تونی کامل یاد بگیری. ارور هندلینگ صریح (با `if err != nil`) شاید اولش عجیب باشه ولی باعث میشه خطاها رو فراموش نکنی.
جاوا ولی پر از جزئیاته: try-catch-finally, type erasure، anonymous classes، try-with-resources, Reflection و کلی نکته ریز.

کد گولنگ به اسمبلی کامپایل می‌شه، سرعتش نزدیک C++ هست و مصرف حافظه‌ش کمه (سرویس ساده با چند مگ راه می‌افته). جاوا روی JVM اجرا می‌شه که حتی برای Hello World حداقل ۵۰-۱۰۰ مگ حافظه می‌گیره. البته با تنظیمات حافظه‌ و GC یا Native Image می‌شه حافظه رو به سطح گولنگ رسوند، ولی نیاز به دانش و کار بیشتری داره.

خلاصه با گولنگ هزینه نگهداری، راه‌اندازی و دیپلوی سرویس کمتر از جاوا یا زبان‌های معروف دیگه‌ست. مخصوصاً اگر توی یه استارتاپ یا تیم کوچیک هستی که نمی‌خوای وقتت رو صرف مدیریت Maven, Tomcat, JVM flags و این حرفا کنی. گو بهت اجازه میده سریع بنویسی، سریع اجرا کنی، و بدون دردسر دیپلوی کنی.

@DevTwitter | <Yousef Rostami/>